30/6/11

Την ιστορία την βρίσκεις πάντα μπροστά σου (γ)

 ΜΕΡΟΣ Γ

Το 334 πχ ο Μέγας Αλέξανδρος αποβιβάστηκε στην ασιατική πλευρά του Ελλήσποντου, στον λιμένα των Αχαιών, και κάρφωσε το δόρυ του στην μικρασιατική γη, εγκαινιάζοντας μια υπερχιλιετή εισβολή του Ελληνικού πολιτισμού στην Ασία.  Το 1071, χίλια τετρακόσια χρόνια μετά,  όταν ο Ρωμανός Διογένης ηττήθηκε στην Μάχη του Ματζικέρτ,  χάθηκε για πρώτη φορά μικρασιατική γη από την επιρροή του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού και το κενό γέμισαν οι Σελτζούκοι Τούρκοι που ίδρυσαν χαλιφάτο στα χαμένα εδάφη. Το αποτέλεσμα ήταν η παλιά αυτοκρατορία να στηρίζεται όλο και πιο πολύ στα ευρωπαϊκά της εδάφη και στους βαλκανικούς  πληθυσμούς.  Επίσης άρχισε να παραδίδει εμπορικά  προνόμια στις Δυτικές ναυτικές δημοκρατίες όπως η Βενετία και η Γένουα.    Μια σχέση «αγάπης και μίσους» εγκαινιάστηκε από τότε  που διαρκεί ως τις μέρες μας, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο.   Η πολιτική των Παλαιολόγων, που αναπτύξαμε στο προηγούμενο άρθρο μας, έφερε σε σύγκρουση το …χθόνιο του έθνους με τις πολιτικές επιλογές της ελίτ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε φυσικά ότι πίσω από τις θέσεις των Ενωτικών και των Ανθενωτικών κρύβονταν οικονομικά συμφέροντα, αλλά αυτό θα παρακαλούσα να το θεωρούμε ως δεδομένο, καθώς καμιά ομάδα ανθρώπων δεν συμμερίζεται για πολύ ιδέες ή ηγέτες που κρατάνε άδειο το..στομάχι.
   Η αμφίσημη και διαρκώς μεταβαλλόμενη σχέση ενωτικών και ανθενωτικών, Λατίνων και Βυζαντινών,  μπροστά στο καταθλιπτικό  κάδρο  της καταρρέουσας Βασιλεύουσας έχει δυστυχώς πολλές αντιστοιχίες με την μοντέρνα Ελλάδα του μνημονίου.  Το παρόν έντονο αίσθημα αλλαγής που υφέρπει στην Ελλάδα, στις οικογένειες, στους χώρους δουλειάς, στα καφενεία και στις παρέες, δεν θα υποχωρήσει.  Ίσα ίσα, καθώς για άλλη μια φορά ο Δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός εισβάλλει με μοντέρνα εργαλεία στην νεοελληνική πραγματικότητα, όλο και πιο πολύ θα γίνεται φανερό ότι έλαχε στην δική μας γενιά να κάνει σημαντικές επιλογές, που θα επηρεάσουν το μέλλον με τρόπο καθοριστικό.  Για όποιον έχει καθαρή ματιά και έχει μελετήσει στοιχειωδώς την ιστορία, είναι φανερό πως η ανάμιξη δεν θα σταματήσει. Η  Δυτική Ευρώπη έχει πολλαπλούς λόγους, ιστορικούς, πολιτικούς, γεωστρατηγικούς αλλά και τέλος τέλος πολιτιστικούς να αναμιγνύεται στην μικρή της επαρχία που λέγεται Ελλάδα.   Σε μια εποχή έντονης παγκοσμιοποίησης και πολυπολιτισμού, με τους Ασιατικούς λαούς να αναπτύσσονται ταχύτατα και να συσσωρεύουν πλούτο, ο παλιός, ξεπουπουλιασμένος πια,  δικέφαλος αετός  οφείλει να ανακτήσει κάτι από την παλιά του αυτοπεποίθηση και να κοιτάξει καθαρά την σύγχρονη λαϊκή του κληρονομιά που πεισματικά αφομοιώνει  Ανατολή και Δύση στην τέχνη, στον κουλτούρα,  στην γλώσσα.  Η πρώτη και σημαντικότερη κίνηση  είναι να αποβάλλουμε τον Ραγιά που  κρύβεται ακόμα μέσα μας.  Δεν έχουμε  τίποτα να χάσουμε.  Αντίθετα ένα ολόκληρο σύμπαν από πιθανότητες θα μπορούσε να αποκαλυφθεί.

27/6/11

Την ιστορία την βρίσκεις πάντα μπροστά σου (β)


Μέρος Β


     Το σύγχρονο Ελληνικό κράτος δεν θα υπήρχε στην σημερινή του μορφή χωρίς την ισχυρή παρέμβαση  των Μεγάλων Δυνάμεων του 19ου  αιώνα.  Αποτέλεσμα πεισματικού εθνικού αγώνα αλλά και μιας απίστευτης Ευρωπαϊκής διπλωματικής κινητικότητας, που κορυφώθηκαν με τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου, τον Οκτώβριο του 1827,  σε εφαρμογή της Συνθήκης του Λονδίνου του Ιούνιου του 1827.   Αργότερα δε ο Ρωσοτουρκικός Πόλεμος που έληξε με την συνθήκη της Αδριανούπολης  και η Γαλλική εκστρατευτική δύναμη στην Πελοπόννησο  επισφράγισαν τη δημιουργία του σύγχρονου Ελληνικού κράτους.
Η τελική πράξη της ίδρυσης του Ελληνικού κράτους υπογράφηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1830 με το πρωτόκολλο που έμεινε στην ιστορία σαν Πρωτόκολλο του Λονδίνου.  Αναγνωριζόταν η ίδρυση ελεύθερου  κράτους με επικράτεια νότια της νοητής γραμμής που όριζαν οι ποταμοί Αχελώος και Σπερχειός. 
Ελεύθερου; Όχι και τόσο…Το κράτος αυτό, που ξεκίνησε την ύπαρξή  του με Γερμανό βασιλιά, εμποτισμένο από την παιδεία του Γερμανικού Ιδεαλισμού, και Γαλλικό, Αγγλικό, Ρωσικό κόμμα, συνέχισε  την πορεία του με Δανό πρίγκιπα για βασιλιά από το 1863.  Σαν εθνική οντότητα διέγραψε μια εντυπωσιακή πράγματι πορεία στα 190 χρόνια της ύπαρξής του , αλλά πήρε μέρος επίσης σε μια από τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας, όπως είναι η καταστροφή της Σμύρνης και  η τεράστια σε μέγεθος  ανταλλαγή πληθυσμών,  που προηγήθηκε και ακολούθησε, με το νέο Τουρκικό κεμαλικό κράτος, που στο μεταξύ είχε εμφανιστεί σαν αποτέλεσμα της καθυστερημένης αφύπνισης της Τουρκικής εθνικής συνείδησης. 
Από το 1909 μάλιστα, με την επανάσταση στο Γουδί, που ήταν μια στρατιωτική επανάσταση με αστικά  αιτήματα, βλέπουμε στο Νεοελληνικό κράτος την ανάμιξη του στρατού ως πόλου εξουσίας, μια πραγματικότητα που θα επηρεάσει δραματικά την ιστορία του και θα λήξει με την πτώση της χούντας των Συνταγματαρχών και το δημοψήφισμα του 1974,  που οριστικοποίησε την πτώση του Βασιλικού Οίκου  των Γκλύξμπουργκ   και την ίδρυση της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, αυτής που επικρατεί μέχρι σήμερα.    Το σύντομο αυτό σημείωμα θέλει μόνο να σας υπενθυμίσει πως στα 190 χρόνια της ιστορίας του, το ελληνικό κράτος υπήρξε βασικά δορυφορικό των μεγάλων Ευρωπαϊκών δυνάμεων. Και για να το θέσω καλύτερα, το κράτος όχι ο λαός μας.

Την ιστορία την βρίσκεις πάντα μπροστά σου


ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ


Η  29η  Μαΐου του 1453 ήταν η «αποφράς ημέρα» της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τον Μωάμεθ  Β τον Πορθητή.  Ο τελευταίος αυτοκράτορας,  Ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ ο Παλαιολόγος ή Κωνσταντίνος Δραγάσης, γιός του αυτοκράτορα Μανουήλ Β' Παλαιολόγου από την Ελένη Δραγάτση (Jelena Dragaš), κόρης του Σέρβου άρχοντα των Σερρών, πολέμησε σώμα με σώμα  στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, όπου και τελικά σκοτώθηκε στη μάχη χωρίς ποτέ να βρεθεί το πτώμα του. 
   Σε όσους  παρατηρούν τους δικέφαλους αετούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας και ακούνε τις καμπάνες να χτυπάνε πένθιμα κάθε χρόνο σε ανάμνηση της Άλωσης, θα ήταν χρήσιμο να  υπενθυμίσουμε ότι η οικογένεια των Παλαιολόγων προσπάθησε πολλάκις να ζητήσει βοήθεια και προστασία από την Δύση για να σώσει την καταρρέουσα ιστορική αυτοκρατορία.  Αυτή δε ήταν μια πολιτική που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στο ορθόδοξο ποίμνιο της εποχής, αλλά επίσης και στους ορθόδοξους ιεράρχες.  Διαχειριζόμενοι την πρόδηλη  αδυναμία της εξασθενημένης αυτοκρατορίας να ανακάμψει, οι τελευταίοι Παλαιολόγοι αυτοκράτορες είδαν καθαρά την αυξανόμενη ισχύ του δυτικού κόσμου της Αναγέννησης και προσπάθησαν  να τον προσεταιριστούν.   Την χρονιά της Άλωσης στην Δυτική Ευρώπη έλαβε τέλος ο 100ετής πόλεμος ανάμεσα στην Αγγλία και στην Γαλλία.  Αυτό συνέβη στις 17 Ιουλίου του 1453, στη μάχη του Καστιγιόν.  Η Δυτική Ευρώπη επούλωνε τις πληγές της και  ορισμένα βασίλεια της εποχής, προετοιμάζονταν ήδη για την ανακάλυψη νέων δρόμων εμπορίου, καθώς η κατάληψη του αρχαίου εμπορικού δρόμου του Μεταξιού από τους Οθωμανούς Τούρκους τους περιόριζε τα κέρδη. 
Λίγο πριν, το 1431, εκτελέστηκε στη Ρουέν η πρωτεργάτρια  του Γαλλικού εθνικισμού, Ιωάννα της Λωρραίνης, που οι νίκες της ξύπνησαν τα εθνικά αισθήματα των Γάλλων και οδήγησαν στην πρώτη ουσιαστικά συγκρότηση εθνικού στρατού στη Γαλλία και στην τελική νίκη αργότερα εναντίων των Άγγλων εισβολέων. Η λήξη του εκατονταετούς πολέμου και η Άλωση της Κωνσταντινούπολης,  θεωρούνται από πολλούς ιστορικούς τα ορόσημα που σηματοδότησαν  το οριστικό τέλος της φεουδαρχικής εποχής.  Το 1439 επίσης ,στην Φεράρα της Φλωρεντίας, με την συμμετοχή πολυμελούς βυζαντινής αντιπροσωπείας,  συνεχίστηκε η από το 1431 συγκληθήσα οικουμενική σύνοδος,  η οποία έληξε με την ψήφιση του διατάγματος Latenteur Coeli, Ας Αγαλλιάσουν οι Ουρανοί.  Με το διάταγμα αυτό επικυρώθηκε η υποταγή του Ορθόδοξου Πατριαρχείου στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.  Η Ένωση αυτή των εκκλησιών υπογράφτηκε  από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ιωάννη Η' Παλαιολόγο, ενώ στη σύνοδο ήταν παρών και ο πρώτος πατριάρχης της Υπόδουλης αργότερα Βασιλεύουσας, Γεώργιος ( Γεννάδιος) Σχολάριος.  Α με την ευκαιρία, που αποσύρθηκε ο Σχολάριος όταν παραιτήθηκε από τον Πατριαρχικό θρόνο;  Το βρήκατε!  Στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου….
   Η αλήθεια είναι βέβαια ότι οι Δυτικοί έκαναν  προσπάθειες να ανακόψουν τον Οθωμανικό επεκτατισμό. Το 1389 στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου,  μετέπειτα το 1396  , υπό την ηγεσία του Ούγγρου μονάρχη Σιγισμούνδου,  στην Νικόπολη της σημερινής  Βουλγαρίας, όπου 100.000 σταυροφόροι ηττήθηκαν από τον Οθωμανικό στρατό του Βαγιαζήτ, το 1444 στην Βάρνα της Βουλγαρίας πάλι ένας συνασπισμένος βαλκανικός και κεντροευρωπαϊκός στρατός,  ηττήθηκε και κατεσφάγη από τις δυνάμεις του σουλτάνου, Μουράτ του Β’.  Και ας μην ξεχνάμε ότι 130  χρόνια αργότερα,  το 1529, οι Οθωμανοί έφτασαν έξω από τα τείχη της Βιέννης, κατά την πρώτη της πολιορκία.  Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η ιστορία έχει και μια άλλη ανάγνωση.  Υπάρχουν αναφορές που λένε ότι οι Βυζαντινοί δεν βοήθησαν αυτές τις εκστρατείες εναντίων των Οθωμανών, των οποίων όμως ήταν ήδη φόρου υποτελείς.  Ας λάβουμε υπ όψιν την στάση της βυζαντινής διπλωματίας της εποχής που έκλεινε το μάτι πότε στην Ανατολή και πότε στη Δύση, προσπαθώντας να επιβιώσει ανάμεσα στις αντίρροπες δυνάμεις. 
   Την υποταγή  στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία πότε δεν την δέχτηκε ο λαός της πληγωμένης αυτοκρατορίας, όπως και ο ορθόδοξος κλήρος. Όλοι θυμόντουσαν το τραγικό προηγούμενο της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, το 1204, όπως και τον  διαμελισμό της αυτοκρατορίας που ακολούθησε.   Έτσι η θρυλική Άλωση συντελέστηκε κάτω από την ηγεσία ενός αυτοκράτορα που είχε δεχτεί την ένωση των Εκκλησιών  και κοινωνήσει  Θεία Ευχαριστία από τα χέρια Έλληνα μεν, καθολικού δε καρδινάλιου,  Του Αρχιεπίσκοπου Κίεβου Ισίδωρου. 
    Όμως η καθαρή θυσία του τελευταίου βυζαντινού αυτοκράτορα ξέπλυνε στα μάτια του υπόδουλου πλέον λαού την προδοσία της συμμαχίας με τους Παπικούς καρδινάλιους.  Μια συμμαχία που δεν απέφερε την αναμενόμενη βοήθεια  και προκάλεσε άλλη μία διχόνοια τα κρίσιμα χρόνια πριν την τελική πολιορκία της Πόλης.  Από κει και πέρα, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έγινε ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς των λαϊκών θρύλων που θα σηκωθεί με πρόσταγμα Αγγέλων από τον κρυφό τάφο του και θα διώξει τους Τούρκους μέχρι την Κόκκινη Μηλιά…
    Αλλά η ιστορία δεν εξελίχθηκε σύμφωνα με τους λαϊκούς θρύλους.  Δεν είμαστε άλλωστε και τόσο σίγουροι  ότι η Μεσαιωνική Βυζαντινή αυτοκρατορία θα κατάφερνε να μεταρρυθμιστεί αρκετά ώστε να γίνει ένα σύγχρονο εθνικό κράτος. Όμως  χίλια χρόνια και συνεχούς σχεδόν ύπαρξης, της δίνουν το δικαίωμα να διεκδικήσει μια χρυσή σελίδα στην ιστορία σαν μία από τις μακροβιότερες κρατικές δομές στην ανθρώπινη ιστορία.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ 

24/6/11

Η Μαργαρίτα που με μισεί

Πέρασαν δύο χρόνια κιόλας, από τότε που συνάντησα τελευταία φορά την Μαργαρίτα.  Την είδα και πάλι τυχαία  στην πλατεία, που  αρχίσαμε  να μαζευόμαστε το φετινό καλοκαίρι.   Φορούσε ένα ριχτό πλουμιστό φόρεμα και πάνινα βεραμάν παπούτσια, στα χείλη το οικείο από παλιά άλικο κραγιόν και στα δεξί αυτί μια σειρά από διαμαντάκια.     Τα πλούσια κόκκινα μαλλιά της   ταράχτηκαν ελαφρά όταν γύρισε να με χαιρετήσει, σαν ένα ξέσπασμα της φωτιάς στο παράγγελμα της απογευματινής  αύρας.  Η Μαργαρίτα που πάντα της άρεσε να παίζει με τα 40 μου χρόνια, ένα πλάσμα αέρινο, σβέλτο, πανέμορφο, με τα καστανά της αμυγδαλωτά μάτια  να με κυττάζουν  βαθιά όταν της μιλούσα, με ένα απροσδιόριστο τόνο που είχε κάτι από συγκέντρωση, κάτι από περιπαιχτική διάθεση, εκπέμποντας όμως πάντα μια αίσθηση του απέραντου, της θάλασσας και του ουρανού που  ενώνονται  στο βάθος του ορίζοντα.  
    Τέλειωσε το πανεπιστήμιο  και έμεινε άνεργη μου είπε, αφού ανταλλάξαμε  τις πρώτες τυπικές κουβέντες, τι κάνεις, χαθήκαμε και τα λοιπά.  Έψαξε καιρό για δουλειά, πρώτα στα οικονομικά που είχε σπουδάσει,  αργότερα όμως  σταμάτησε απογοητευμένη να διαλέγει.  Έψαξε δουλειές του ποδαριού, κατάφερε να εργαστεί σε φαστφουντάδικο και μετά σε καφετέρια, περιστασιακά, τα αφεντικά είχαν μεγάλο περιθώριο επιλογής και προτιμούσαν να ανανεώνουν τις γκαρσόνες τους.  Έπειτα μοίρασε διαφημιστικά φυλλάδια, την φέσωσαν, ακόμα της χρωστάνε, κουράστηκε και σταμάτησε να ψάχνει, μου είπε.   28 χρονών και όμως κουρασμένη.  
    Συζητήσαμε για αρκετή ώρα με την Μαργαρίτα, καθισμένοι σε ένα πεζούλι της πλατείας.  Ο πολύχρωμος κόσμος τριγύρω έφτιαχνε ένα ωραίο σκηνικό για την συζήτησή μας.  Το πάλκο με τους ομιλητές και την μικροφωνική, εκεί ανέβαιναν διάφοροι ειδήμονες και μη για την αναγκαία επαφή με το μικρόφωνο.  Κάποια θεματικά περίπτερα, όπως αυτό του ανοιχτού λογισμικού.  Οι μπύρες και τα αναψυκτικά που τα πούλαγε η μαυροφορεμένη νεολαία.  Και κάποιοι γύφτοι ακόμα, να περιφέρονται με τα καλούδια τους.  Γκρουπάκια ανέβαιναν κατά διαστήματα για να διασκεδάσουν τον κόσμο.  Ναι, ήταν διαφορετική η πλατεία μας αυτό το καλοκαίρι.
- Αλλά εσύ δεν ανήκεις εδώ,  μου πέταξε ξαφνικά η Μαργαρίτα, είσαι βολεμένος, έχεις την σταθερή δουλειά σου και διαμαρτύρεσαι κι από πάνω.   Ανήκεις σ αυτούς που αφαίρεσαν την ελπίδα από την γενιά μου. 
Έμεινα άφωνος για να πω την αλήθεια.  Η αισθαντική κοπέλα που είχα απέναντί μου, η καλή μου φίλη, για πρώτη φορά εκδήλωνε μια επίθεση απέναντί μου, πρώτη φορά είδα μια σπίθα μίσους θα τολμούσα να πω στα πανέμορφα μάτια της.   Δεν αισθανόμουν φυσικά  προνομιούχος, αλλά αυτό δεν είναι και το θέμα του άρθρου.   Σιώπησα ξαφνικά και άρχισα να συλλογιέμαι την όμορφη κοπέλα με τα στητά στήθη που καθόταν δίπλα μου, τον κόσμο στην πλατεία, τις δυσκολίες της καθημερινότητας, την αγωνιώδη προσπάθεια των νέων παιδιών να εξασφαλίσουν εργασία.   Και το κοντράστ προέκυψε αυθόρμητο, η προκλητική  τηλεοπτική προπαγάνδα, οι απειλές και οι εκβιασμοί που έγιναν καθημερινότητα πια, οι περικοπές μισθών, οι απολύσεις, οι κοπρίτες, ο διασυρμός, η σιωπηλή ακόμα μεσαία τάξη που βλέπει να ξηλώνονται σαν παλιό πουλόβερ οι βεβαιότητες της μεταπολίτευσης.  Ξαναγύρισα προς την Μαργαρίτα, το πρόσωπό της πιο σκοτεινό τώρα, σα να καθρέπτιζε μια μπόρα έτοιμη να ξεσπάσει.  Αυτή, η κόρη του υδραυλικού, που έκανε σωστά όλα όσα η προηγούμενη γενιά της είπε ότι έπρεπε να κάνει, να κάθεται τώρα άπραγη στην πλατεία.  Είδα φυσικά την εικόνα, πως οι βιρτουόζοι γκεμπελίσκοι της προπαγάνδας διέσπειραν την διχόνοια ανάμεσα στις γενιές, ανάμεσα στις τάξεις, με σκοπό να αναιρέσουν την δυνατότητα μιας σύνθεσης των αντιθέσεων.   Να επιπλεύσουν σα φελλοί πάνω στη θάλασσα της αφέλειάς μας.  Κι η Μαργαρίτα κουρασμένη, όλοι κουρασμένοι, καθώς μας συνθλίβει η μυλόπετρα της ανάγκης.  Μόνο να, εκείνο το γλυκό καλοκαιρινό σούρουπο, δεν είχα καμιά διάθεση αντιδικίας.  Χαμογέλασα στην Μαργαρίτα και της ευχήθηκα καλό βράδυ. Και πήρα μόνος μου το δρόμο για το σπίτι.   Σε λίγο βράδιασε και ο λαμπρός καλοκαιρινός ουρανός σα να φαινόταν αδύναμος μπροστά στην προκλητική φωταψία της αγαπημένης μου πόλης. 


                                      

17/6/11

Έλληνας δημόσιος υπάλληλος

Έλληνας δημόσιος υπαλληλος...

                             ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΔΥΟ ΧΟΝΤΡΟΥΣ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΥΣ


 Και 125 άτομα προσωπικό στο πρωθυπουργικό γραφείο για να καταφέρει τα εξής καταπληκτικά:

α)  Να μας βάλει στο Μνημόνιο
β)  Να μας διασύρει σαν ανίκανους και τεμπέληδες στους συμμάχους μας
γ)  Να δανειστεί ένα ιστορικά υψηλό ποσό από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ.
δ) Παρ όλα αυτά, αν και έχει την υποστήριξη όλου του δυτικού κόσμου, να καταφέρνει να μας χρεώνει πιο πολύ, να μας υποβάλλει σε θυσίες και να ανεβάζει και το χρέος
ε)Να μας απειλεί ότι θα τα βροντήξει και θα μας αφήσει μόνους...

PLEASE GIORGOS MIN MAS TO KANIS AYTO, 
SORRY, SORRY, SORRY, KALO KOURAGIO
PES MAS POSOUS MISTHOUS XRIAZESE GIA NA MAS KSEXREOSIS......



              

16/6/11

Το όνειρο μιας Νέας ΓΣΕΕ

Μια πρόταση για την γενική αναδιοργάνωση των Ελληνικών συνδικάτων σε δύο μόνο επίπεδα.
 
    Το άρθρο αυτό γράφεται πάνω σε λευκό χαρτί.   Η έκρυθμη κατάσταση που βρίσκεται η πατρίδα μας δεν μας αφήνει την πολυτέλεια εμβριθών αναλύσεων σχετικά με τον συνδικαλισμό και ποιον εξυπηρετεί σήμερα.  Εδώ θα περιγράψω με απλά λόγια μια πολύ γενική πρόταση για την ριζική αναδιοργάνωση των σωματείων στην Ελλάδα.  Ο λόγος είναι πως στον δεκαπενταετή εργασιακό μου βίο πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί προσπαθούν να με εκπροσωπήσουν τόσοι πολλοί.  Όταν το έψαξα πιο βαθιά βρήκα ότι η εκπροσώπησή μου σαν εργαζόμενου πάσχει εξαιτίας της μεγάλης πολυδιάσπασης των συνδικαλιστικών φορέων όπως επίσης και λόγω της σύγκρουσης συμφερόντων μέσα στα σωματεία.  Φαινομενικά στο πρωτοβάθμιο σωματείο μου, από τα μεγαλύτερα της Ελλάδας, εκπροσωπούνται όλοι.  Ουσιαστικά όμως ορισμένες μερίδες μόνο εργαζομένων έχουν  λόγο  και καταφέρνουν να εκπροσωπούνται. Από την άλλη μεριά υπάρχουν και άλλες Ενώσεις, επαγγελματικές, υπαλληλικές κλπ που διεκδικούν το πατρονάρισμά μου σαν εργαζόμενου.  Αποτέλεσμα;  Είμαι έρμαιο των διευθυντικών διαθέσεων, μάλιστα οι διευθύνοντες όλης της χώρας θα αγριέψουν πολύ τώρα, στο όνομα της παραγωγικότητας και της επέλασης των διεθνών αφεντικών μέσω της τοκογλυφίας.
    Αυτό που θα ήθελα να προτείνω λοιπόν είναι η γενική οργάνωση όλων των μισθωτών της πατρίδας μας, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα,  σε δύο μόνο απλά συνδικαλιστικά επίπεδα.  Έτσι κι αλλιώς οι εξελίξεις οδηγούν στην ομογενοποίηση της αγοράς εργασίας, σύμφωνα με τις επιταγές των υπερεθνικών οργανισμών.  Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πρέπει να εγκαταλείψουν την παλιά συνδικαλιστική τακτική τους, να παίρνουν δηλαδή μπισκοτάκια κάτω από το τραπέζι και οι άλλοι ας κουρεύονται.  Η έλλειψη αλληλεγγύης γίνεται αντιληπτή από την υπόλοιπη κοινωνία και δεν θα είναι πλέον ανεκτή στην επικείμενη μοιρασιά μιας μικρότερης πια πίτας. 
    Όλοι οι εργαζόμενοι με μισθωτή σχέση εργασίας μπορούν λοιπόν να οργανωθούν ως εξής:
Α)  Στο πρωτοβάθμιο επίπεδο δεν εκλέγεται αντιπρόσωπος για τοπικό συμβούλιο αλλά στις εκλογές καταρτίζονται κλαδικοί κατάλογοι υποψηφίων για τη Νέα ΓΣΕΕ.  Η νέα ΓΣΕΕ θα περιλαμβάνει απλούστατα όλους τους μισθωτούς της πατρίδας μας.  Μάλιστα καλό θα ήταν, με κάποιους όρους φυσικά, να περιλαμβάνει και τους εργαζόμενους με τα περίφημα μπλοκάκια.  Τα μπλοκάκια είναι ένα κόλπο του συστήματος μερικές φορές και όποιος έχει μια τακτική σχέση με τον εργοδότη μέχρι 30.000 euro νομίζω ότι στην πράξη λογίζεται στην μισθωτή εργασία.  Δεν είναι αφεντικό εν ολίγοις. 
Οι εργαζόμενοι λοιπόν ψηφίζουν κατ ευθείαν τον κλαδικό τους αντιπρόσωπο στην Γενική Συνέλευση της Νέας ΓΣΕΕ και συγκροτούνται σε τοπικό συμβούλιο μόνο σε κλαδική βάση.  Η συγκρότηση αυτή στο τοπικό προεδρείο δεν θα έχει μόνιμο πρόεδρο, μόνο θα κληρώνεται ένας κάθε φορά για τυπικούς λόγους.  Για να το κάνω πιο καθαρό αν πάρουμε το παράδειγμα ενός νοσοκομείου αυτό θα πει ότι καταργείται το πρωτοβάθμιο σωματείο και στην θέση του μπαίνει η συνέλευση των τοπικών κλαδικών εκπροσώπων της Νέας ΓΣΕΕ. 
Η εκπροσώπηση θα αποφασιστεί με απλά αριθμητικά κριτήρια, πόσοι είστε οι διοικητικοί, οι γιατροί, οι βοηθητικοί κλπ.  Όλοι θα έχουν από έναν εκπρόσωπο που θα έχει κατ ευθείαν πρόσβαση και υποστήριξη στη Νέα ΓΣΕΕ, μιας και όπως είπαμε στην Γενική της Συνέλευση θα συνέρχονται  οι  αντίστοιχοι κλαδικοί εκπρόσωποι.  Αυτό επίσης θα λύσει μια και καλή το έλλειμμα εκπροσώπησης που έχουν διάφοροι κλάδοι αυτή τη στιγμή. 
   Δευτεροβάθμια, δηλαδή Νομαρχιακή ή στην βάση των Νέων Περιφερειών εκπροσώπηση δεν θα υπάρχει.  Η Νέα ΓΣΕΕ, στο μέτρο των οικονομικών της δυνατοτήτων θα μπορεί να ιδρύει γραφεία ανά την Ελλάδα για να εξυπηρετεί τα μέλη της.
 Β) Το επόμενο πραγματικό επίπεδο εξουσίας και νομιμοποίησης θα είναι η Γενική Συνέλευση της Νέας ΓΣΕΕ.  Αυτή θα πρέπει να συνέρχεται σε τακτά χρονικά διαστήματα με διασφαλισμένους πόρους για την μετακίνηση των μελών της και αυτό να μην το κάνει σε πολυτελή ξενοδοχεία παρά σε κάποιο στάδιο η μεγάλο αμφιθέατρο από τα πολλά  που έχει η Αθήνα.  Καλό θα είναι η Γενική αυτή συνέλευση να έχει πολλά μέλη, πρέπει να βρεθεί ένας ικανός μαθηματικός λόγος του αριθμού των εκπροσωπούμενων ανά κλάδο.  Τώρα για τις πολύ μικρές επιχειρήσεις όπου πολλές φορές οι ειδικότητες και οι κλάδοι τα βρίσκουν μεταξύ τους θα εφαρμοστεί μια εκ περιτροπής εκπροσώπηση.  Τους οικοδόμους θα μπορεί να τους εκπροσωπεί ένας εργάτης την μία περίοδο και ένας τεχνίτης την επόμενη.  Γενικά θα πρέπει να αποφεύγεται η μονιμότητα στην εκπροσώπηση.  Αυτή η χώρα έχει μια αξιοσημείωτη επιμονή να παράγει αριστοκρατικές – κληρονομικές δομές σε κάθε επίπεδο του δημόσιου βίου της, δείγμα της καθυστέρησής της φυσικά. 
Με αυτό τον τρόπο θα οργανωθεί μια καλύτερη εκπροσώπηση των επαγγελματικών τάξεων στην Ελλάδα.  Ο απλός εργάτης θα έχει ένα αιρετό συνάδελφό του που θα έχει άμεση πρόσβαση στην κεντρική συνδικαλιστική οργάνωση.  Η οργάνωση της Νέας ΓΣΕΕ θα αντικατοπτρίζει καλύτερα τα τεκταινόμενα στους εργασιακούς χώρους και στις δομές διοίκησης που εφαρμόζονται.  Η κλασσική τακτική πολλών διευθύνσεων, το διαίρει και βασίλευε, θα γίνεται πιο εύκολα αντιληπτή.  Έχω δε την ελπίδα ότι μια τέτοια οργάνωση θα εξασφάλιζε πιο εύκολα πόρους για μια ουσιαστική υποστήριξη των μελών της.

8/6/11

Πως θα βρω ποιος με έχει αφαιρέσει από τους φίλους του στο facebook

Αυτό είναι ένα μικρό διάλλειμα στην θεματολογία μας και μια συγκεντρωτική απάντηση σε μια απορία που πολλοί αναγνώστες έχουν διατυπώσει.


Υπάρχει ένας καλός τρόπος για να παρακολουθήσετε ποιος φίλος σας αφαίρεσε από το facebook καθώς και τους υποψήφιους φίλους που δεν έχουν απαντήσει ακόμα στο αίτημα φιλίας. Παρακάτω θα σας περιγράψω πως να εγκαταστήσετε το απαραίτητο λογισμικό σε τρία απλά βήματα.

α) Εγκαταστήστε τον Mozilla Firefox browser από εδώ. Νομίζω είναι γνωστός στους περισσότερους από εσάς.
β) Από το μενού Εργαλεία, Πρόσθετα του firefox αναζητήστε και εγκαταστήσετε το Greasemonkie. Καλά μπορείτε απλώς να πατήσετε το προηγούμενο link. :)  Είναι ένα πρόσθετο που επιτρέπει να τρέχετε προσωποποιημένα scripts από τον browser. Βεβαιωθείτε ότι είναι ενεργοποιημένο.
γ) Τώρα είναι ώρα να επισκεπτείτε την σελίδα του Unfriends.  Οι οδηγίες στα αγγλικά είναι εύκολες βασικά πρέπει να πατήσετε το εικονίδιο με το λογότυπο του facebook και τον αριθμό ένα στο πλάι. Το Unfriends λειτουργεί σαν facebook application άρα πρέπει να πατήσετε allow όταν ζητήσει δικαιώματα.

Αυτό ήταν. Piece of cake. Σημειώστε μόνο ότι δεν μπορείτε να βρείτε ποιοι σας αφαίρεσαν στο παρελθόν.  Στην εικόνα του άρθρου βλέπετε πως θα φαίνεται η περιοχή ρυθμίσεων του facebook αν κάνετε σωστά τα βήματα που περιέγραψα.


YΓ:  Μην γίνεστε φορτικοί με τους φίλους που σας αφαιρούν από την λίστα τους.  Έχουν το δικαίωμα...

3/6/11

Ο απουσιολόγος, ο δάσκαλος με τα γυαλιά και η γαλαρία...





Ήταν που λέτε μια φορά στο μεγάλο μας σχολείο μια τάξη εφήβων που μάθαινε οικονομικά. Στην τάξη αυτή υπήρχε ένας άριστος μαθητής που όπως συνηθίζεται στα σχολεία τηρούσε και το απουσιολόγιο της τάξης, και εδώ δράττομαι της ευκαιρίας να σχολιάσω ότι ποτέ δεν κατάλαβα αυτή την συνήθεια, όπως και πολλές άλλες άλλωστε, στο ασυνήθιστο αυτό σχολείο...
Ο Γιαννάκης λοιπόν, έτσι έλεγαν τον απουσιολόγο της τάξης, ήταν ένας πολύ καλός και επιμελής μαθητής, από αυτά τα παιδιά μάλαμα που κάθε πατέρας και μητέρα θα ήθελε να έχει. Μελετηρός, έξυπνος, πειθαρχημένος και επίσης αθλητικός τύπος, αντικαπνιστής, ήταν για να μην μακρηγορώ ένα υπόδειγμα μαθητού. Η αλήθεια είναι πως καταγόταν από καλή οικογένεια και του είχαν δοθεί απλόχερα πολλά από αυτά που έλειπαν στα άλλα παιδιά. Τον ζήλευαν ας πούμε γιατί πάντα ο Γιαννάκης ερχόταν με το τελευταίο μοντέλο smartphone, είχε βλέπετε μια έφεση με τις ηλεκτρονικές συσκευές, ειδικά αυτές που είχαν πρόθεμα -i ή και e- στο λογότυπο τους. Πάντα αυτό το παιδάκι είχε ένα καλώδιο στο αυτί του και μια οθόνη με ζωηρά χρώματα και ωραία εικονίδια που τα πατούσε συνήθως στα διαλείμματα.
Τα άλλα παιδιά όμως δεν είχαν την ευγενή καταγωγή του Γιαννάκη και ούτε όλα αυτά τα φανταχτερά accessories που απλόχερα διέθετε. Είχαν πιο λαϊκή καταγωγή, ήταν αθυρόστομοι, όχι και τόσο ραφιναρισμένοι για να το πω καλύτερα. Είχαν επίσης και κάποια προβλήματα προσαρμογής στο σχολείο, έλλειψη πειθαρχίας και λοιπά. Επιδείκνυαν και μια παγερή αδιαφορία για το μάθημα των οικονομικών, μα τόσο πολύ όμως που εκνεύριζαν τον δάσκαλο με τα γυαλιά.
Ο δάσκαλός με τα γυαλιά λοιπόν ήταν πολύ αυστηρός και γι αυτό τον λόγο συχνά έδινε ασκήσεις η διοργάνωνε ξαφνικά διαγωνίσματα στην τάξη. Είχε και μια λογική, θα έλεγα, επιμονή στον ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, γνώριμη έννοια για όποιον κατέχει στοιχειωδώς την οικονομική επιστήμη.
 Mια μέρα λοιπόν ο δάσκαλος αποφάσισε να δώσει μια ομαδική εργασία στην τάξη. Η εργασία ήταν παράξενη, αλλά φυσικά ο αυστηρός δάσκαλος με τα γυαλιά ήξερε τι έκανε. Τα παιδιά έπρεπε να διαχειριστούν συνετά έναν συλλογικό μηνιαίο λογαριασμό με εικονικά χρήματα. Στο τέλος του μήνα θα έπρεπε να έχουν αφήσει μια μικρή αποταμίευση και να έχουν χρησιμοποιήσει τα χρήματα για το καλό όλης της τάξης. Υπεύθυνος της εργασίας ορίστηκε ποιος άλλος, ο Γιαννάκης, αυτός θα παρέδιδε την εργασία στον καθηγητή.
Εδώ όμως εμφανίστηκε το πρόβλημα. Ο Γιαννάκης περιφρονούσε κατά βάθος τους άλλους, λαϊκής καταγωγής, μαθητές και πήρε με στραβό μάτι την εργασία. Προέβαλλε και αντιρρήσεις στον δάσκαλο ο οποίος όμως ήταν ανένδοτος. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο Γιαννάκης δεν ασχολήθηκε καθόλου με την εργασία και την πάσαρε σε μια κολλητή του, που είχε όμως και καλή σχέση με διάφορα πονηρές φάτσες της γαλαρίας, θα σας είναι ίσως γνωστό ότι οι νεαρές κυρίες έλκονται καμιά φορά από τους ζωηρούς τύπους.
Έτσι και έγινε. Για μία εβδομάδα η γαλαρία της τάξης συνεδρίαζε μυστικοπαθώς, με αφορμή τον... ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, κάτι που θα έπρεπε να τραβήξει την προσοχή του Γιαννάκη από το ακριβό του smartphone και να τον κάνει να σκεφτεί, μιας και η γαλαρία δεν φημιζόταν για την προσήλωσή της στο μάθημα.
Έτσι την επόμενη εβδομάδα που ο αυστηρός δάσκαλος  ζήτησε την εργασία, ο επιμελής Γιαννάκης  του  την παρέδωσε , καθαρογραμμένη και τακτοποιημένη από την όμορφή συμμαθήτριά του. μέσα σε μια κομψή μπλε διάφανη θήκη,
Ο καθηγητής σκέφτηκε να ρίξει μια ματιά πριν την συζητήσει δημόσια και τότε όλη η τάξη πρόσεξε ένα περίεργο χαμόγελο καθώς μελετούσε με εντεινόμενη προσοχή το περιεχόμενο.
Μετά από αρκετή σιωπή που φόρτισε κάπως την ατμόσφαιρα στην τάξη ο καθηγητής φώναξε τον Γιαννάκη στην έδρα.
- Παρατηρώ έναν καθόλου ισοσκελισμένο προϋπολογισμό της τάξης, είπε αυστηρά στον Γιαννάκη. Η στήλη των εξόδων υπερβαίνει κατά πολύ τα έξοδα....
Ο Γιαννάκης χλόμιασε ξαφνικά, καθώς κατάλαβε ότι πιάστηκε στα πράσα, αυτός, ο πιο καλός μαθητής, και έριξε μια κλεφτή αλλά γεμάτη νόημα ματιά στην ωραία συμμαθήτρια. Αλλά ανέκτησε γρήγορα την αυτοκυριαρχία του και απάντησε, σαν έτοιμος από καιρό, στον καθηγητή.
Λεφτά υπάρχουν κε καθηγητά, ο προϋπολογισμός είναι ισοσκελισμένος.
Ο καθηγητής απόρησε μιας και άλλα του έλεγαν οι πίνακες της εργασίας, αλλά συνέχισε ακάθεκτος.
- Διαβάζω από την στήλη των εξόδων. 30% προϋπολογισμού για διοργάνωση εκδρομών, 20% για αγορά μαύρου, έξοδα για αγορά προφυλακτικών σε ποσότητα για μείωση του κόστους κλπ κλπ. Έσοδα έχετε μόνο χορηγίες από το sex shop της γειτονιάς, ποιος έγραψε αυτές τις βλακείες, εεεεεε, 
άστραψε και βρόντηξε ο καθηγητής.
Ο Γιαννάκης όμως καθ όλα ψύχραιμος, δεν δίστασε ούτε στιγμή. Απευθύνθηκε στην τάξη, κοιτάζοντας επιτιμητικά την γαλαρία, η οποία στο μεταξύ άρχισε να προκαλεί μια κάποια αναστάτωση με ψιθύρους και γελάκια και είπε:
- Ο προϋπολογισμός ήταν σωστός αλλά οι συμμαθητές μου τον άλλαξαν, πρόφερε με φανερή κακία. Μόλις πρόφερε αυτό το επιχείρημα ακούστηκε δυνατό σούσουρο και φωνές αποδοκιμασίας, ου ρε, παλιορουφιάνε, από τη γαλαρία.
Αλλά ο καλός μαθητής συνέχισε ακάθεκτος.
-Είναι φανερός κε καθηγητά ο ευδαιμονισμός και η ελαφρότητα που κυριαρχούν στον συγκεκριμένο προϋπολογισμό, ιδιότητες που δεν συνάδουν με την δική μου πορεία. Απλώς οι συμμαθητές μου χρησιμοποίησαν την εργασία για να σπιλώσουν το ονομά μου και την ιδιότητά μου σαν απουσιολόγου. Γι αυτό κι εγώ κε καθηγητά ζητώ να απαλαγώ των καθηκόντων μου, δεν θέλω να έχω καμία σχέση με την γαλαρία, την οποία καταγγέλω για έλλειψη υπευθυνότητας.
Τότε ο καθηγητής αναγκάστηκε να επέμβει, γιατί η κατάσταση στην τάξη άρχισε να γίνεται ανεξέλεγκτη.
- Γιαννάκη είπε, πράγματι έσφαλες όταν εμπιστεύτηκες στην γαλαρία την σοβαρή αυτή εργασία. Αλλά δεν δέχομαι την παραίτησή σου. Όλη η τάξη θα τιμωρηθεί και εσύ Γιαννάκη μαζί με την γαλαρία που πλέον θα την επιβλέπεις. Η τιμωρία σας θα είναι περισσότερο διάβασμα, λιγότερα διαλείμματα και ακόμα περισσότερα διαγωνίσματα. Α και εκδρομές τέλος.
Άστραψε και βρόντηξε ο δάσκαλός και χτύπησε  τον ξύλινο χάρακα με δύναμη στην έδρα.
Σιωπή απλώθηκε στην γαλαρία και ο Γιαννάκης αποσύρθηκε σιωπηλός και άρχισε να πατάει χωρίς λόγο τα χρωματιστά εικονίδια στο smartphone. Όλοι κατάλαβαν ότι οι πλάκες με τον καθηγητή και τον απουσιολόγο καμιά φορά έχουν και συνέπειες. Όσο για τον δάσκαλο με τα γυαλιά , αυτός ήταν μάλλον ο μόνος που είχε λόγο να χαμογελάει, αν και συγκαλυμμένα πίσω από τα επίτηδες σφιγμένα χείλη του.
- Τώρα θα σας κάνω ανθρώπους, ρεμάλια, μονολόγησε, χωρίς κανένας να τον ακούσει.
Και πρόσθεσε δυνατά, για να τον ακούσουν όλοι:
- Καλό κουράγιο!