27/5/11

Καλοί μου άνθρωποι!

Μικρό αφιέρωμα σε ένα μεγάλο ηθοποιό



Θέλω να καταθέσω κι εγώ μερικά ταπεινά λόγια, με αφορμή το θάνατο ενός εμβληματικού ηθοποιού της μεταπολεμικής Ελλάδας, του Θανάση Βέγγου.  Και είναι ίσως μιά ακόμα κακή φάρσα της Ιστορίας, τώρα που μια εποχή ολόκληρη αλλάζει,  να μας στερεί έναν από τους ανθρώπους που τόσο καλά ζωντάνεψαν στη μεγάλη οθόνη την μεταπολεμική Ελλάδα. 
Το video που σας παρουσιάζουμε εδώ  είναι απο την ταινία  "Ποιος Θανάσης", του 1969, σε σενάριο του Γιώργου Λαζαρίδη και σκηνοθεσία του Θανάση Βέγγου, ο οποίος Θανάσης,  προσπαθεί να μαζέψει τα δανεικά και αγύριστα για να πληρώσει ένα γραμμάτιο.   Εις μάτην...Κανείς δεν πληρώνει τα δανεικά στον καλό μας άνθρωπο...

    Αλλά ας μείνουμε λιγάκι στο 1969.  Ποια ήταν αυτή η εποχή;   Το 1969 λοιπόν ο γράφων μόλις είχε γεννηθεί, καλά αυτό δεν είναι και τόσο αξιοσημείωτο (sic),  σύμφωνα με την Ελληνική Wikipedia, γίνεται η πρώτη πτήση του Κονκόρτ, και οι Neil Armstrong και Buzz  Aldrin  είναι οι πρώτοι άνθρωποι που περπατούν στη Σελήνη...Στην μικρή μας πατρίδα έχει επιβληθεί πλέον στρατιωτική δικτατορία και φυσικά στους αριθμούς ο Ελληνικός καπιταλισμός ανθεί ακόμα, με την κινητήριο ορμή των μεταρυθμίσεων των προχουντικών καραμανλικών κυβερνήσεων.  Είναι η Ελλάδα της αντιπαροχής και της αστικοποίησης, που τόσο καλά περιγράφηκε στον ελληνικό κινηματογράφο της εποχής, η Ελλάδα του οικονομικού θαύματος του Ξενοφώντα Ζολώτα και του Σπύρου Μαρκεζίνη.  Οι συνέπειες της κακής διαχείρισης της χουντικής επταετίας δεν είναι ακόμα ορατές σε οικονομικό επίπεδο, το αντίθετο μάλιστα, το Ελληνικό κράτος μπορεί να δανείζεται για να ασκεί την πολιτική του διαπλοκή με τα παλιά και νέα  επιχειρηματικά τζάκια.
     Ο Θανάσης Βέγγος είναι ένας τυπικός μικροαστός αυτοπασχολούμενος, με χρέη, φέσια, αλλά και ηθικές αρχές οι οποίες όμως έρχονται συχνά σε σύγκρουση με τις αλλαγές που προκαλεί η καπιταλιστική ανάπτυξη στην χειμαζόμενη πολιτικά πατρίδα.  Αν έχετε παρακολουθήσει ή θέλετε  να δείτε την ταινία θα διαπιστώσετε μια βασική αρχή του οικονομικού μας συστήματος.  Το  χρήμα που κυκλοφορεί, έχουμε μια σταθερή ακόμα δραχμή μην το ξεχνάτε, δεν είναι τόσο πολύ και μάλλον δεν φτάνει για να καλύψει τις ανάγκες της νέας μικροαστικής τάξης της Αθήνας, που  την μαγεύουν οι σειρήνες του καπιταλισμού της εποχής .Αυτό μπορεί να  σημαίνει ότι ο πληθωρισμός είναι χαμηλός και το νόμισμα ισχυρό.   Οι ...πιστωτικές κάρτες της εποχής λέγονται γραμμάτια. Σε αντίθεση όμως με τις ανεξέλεγτες χορηγήσεις από τις ελεεινές τράπεζες της γενιάς μας, τα γραμμάτια ήταν ένα σύστημα δανεισμού ανάμεσα σε ιδιώτες με την εγγύηση της τράπεζας.   Το ψυγείο, η τηλεόραση, το τηλέφωνο όλα αυτά τα τόσο αυτονόητα σήμερα, ήταν πολύ  δύσκολο  να αποκτηθούν τότε.  Πόσες δόσεις, πόσα γραμμάτια.  Ο καπιταλισμός είναι πάντα ίδιος στην φιλοσοφία του, οι ανάγκες που χρησιμοποιεί αλλάζουν. 
Και  ο καλός μας άνθρωπος λοιπόν.  Ενας νευρωτικός νεοέλληνας που προσπαθεί να επιβιώσει και να προκόψει σε μια χώρα που δεν προλαβαίνει να επουλώσει τις παλιές πληγές της και εμφανίζονται νέες.  Τρέχοντας πάντα, σαν την ελληνική έκδοση  του Σαρλώ, κινείται ανάμεσα στις γνώριμες αστικές εικόνες των πατεράδων μας.  To παντοπωλείο, το βιβλιοχαρτοπωλείο, το κατάστημα ηλεκτρικών ειδών, τον κινηματογράφο της γειτονιάς.  Η προσπάθειά του να μαζέψει τα δανεικά κι αγύριστα κάποτε γυρίζει από την άλλη, αναγκάζεται να δανείσει τους πάντα πονηρούς και κλαψιάρηδες μικροεμπόρους που πάει να εισπράξει.  Υπάρχει ακόμα και ο ζητιάνος της γειτονιάς, ένας ψεύτικος τυφλός. 
    Αλλά ποιος τελικά εκμεταλλεύεται ποιον;   Οι συνηθισμένοι τύποι της νεολληνικής πονηριάς παρελαύνουν από την πολύ καλή ταινία.   Ο απατεώνας και άχρηστος αγαπητικός, που εκμεταλλεύεται την πτωχή πλην τίμια κοπέλλα, οι αεριτζήδες φίλοι που προσπαθούν να φάνε το μαγαζί του Θανάση, η ζούφια υψηλή κοινωνία των Αθηνών που επιβιώνει παρασιτικά, αρνούμενη να μετατραπεί σε μια ώριμη αστική τάξη.  Είναι, από τότε, όλοι τους εκεί, ακυρώνοντας συχνά τις ταξικές τους διαφορές, μέσα στην κάπως καθυστερημένη με τα δυτικά πρότυπα ελληνική κοινωνία.   Τους αναγνωρίζετε;    Είναι οι ίδιοι απατεωνίσκοι που θα τους δείτε πιο μοντέρνους και high tech στην σημερινή Ελλάδα, χρεωμένη πια από αυτούς τους ίδιους , με άπειρα δισεκατομμύρια ευρώ να μας εκβιάζουν από τα δουλικά τους media με μόνο σκοπό την διατήρηση της βλαβερής εξουσίας τους.  Είναι οι φελλοί αυτής της χώρας, που επιπλέουν πάνω στη θάλασσα της νεολληνικής προχειρότητας.  Επιβίωσαν της δικτατορίας και εγκαταστάθηκαν σαν καρκίνος πάνω στο σώμα της μεταπολίτευσης. 
Καλέ μας άνθρωπε, πόσο μεγάλος υπήρξες!! Μας τα είπες όλα, από τότε.  Μόνο που εμείς οι άφρονες, δεν είχαμε μάτια και ψυχή για να αντικρύσουμε κατάματα την αλήθεια. 
Καλό σου ταξίδι.  Μας άφησες τα δώρα σου.
      

24/5/11

O Χασοδίκης, Ο Καβουρίδης και ο Παύλος, μια εντελώς φανταστική ιστορία

    Ο κος Χασοδίκης καθόταν αναπαυτικά στην περιστρεφόμενη δερμάτινη πολυθρόνα του. Μπροστά  απλωνόταν το  πολυτελές εβένινο γραφείο  και πίσω του,  μέσα από  την τζαμαρία του μεγάλου παράθυρου, δέσποζε πάνω στον ιερό βράχο η αρμονική φιγούρα του Παρθενώνα, κυκλωμένου μέσα στην λιτή του μεγαλοπρέπεια από τα απαλά χρώματα του αττικού σούρουπου.
      Ήταν μια καλή μέρα για τον κο Χασοδίκη. Παρά την μεγάλη κρίση που έπληττε χιλιάδες συναδέλφους του, ο ίδιος είχε εξασφαλίσει για το  γραφείο του μερικές μεγάλες υποθέσεις, που θα συντηρούσαν  για καιρό τα κέρδη του.   Ίσως γι αυτό ο κος Χασοδίκης είχε μια έκφραση ικανοποίησης καθώς ατένιζε σιωπηλά τον Παρθενώνα  και χάιδευε ράθυμα την κοιλίτσα του κάτω από το ακριβό γιλέκο. Ίσως όμως και να σκεφτόταν το ξανθό γκομενάκι που θα συναντούσε αργότερα στην κρυφή του γκαρσονιέρα..Ποιος ξέρει...

     Τότε άρχισε να δονείται το  τηλέφωνο. Ο κος Χασοδίκης μισούσε τα τηλέφωνα ειδικά όταν του διέκοπταν τις σκέψεις του.  Απηυδισμένος όπως ήταν από τα τόσες χιλιάδες επαγγελματικά τηλεφωνήματα που είχε απαντήσει στην μακρά καριέρα του, είχε πάντα το προσωπικό του κινητό στη δόνηση. 
    Έτσι λοιπόν εκείνο το απόγευμα  το ακριβό smartphone άρχισε να δονείται επίμονα πάνω στο γραφείο του. Κοίταξε τον αριθμό και είδε με έκπληξη ότι του τηλεφωνούσε ο νεαρός υπουργός της Φορομπηξίας  κος Καβουρίδης.  

 -Τι να θέλει ο άχρηστος, μονολόγησε ο πρόεδρος του Συλλόγου των Λογοκόπων, που στις μύχιες σκέψεις του κυριαρχούσε η αντιπάθεια για την σύγχρονη τάξη των πολιτικών.

     Έλα Χασοδίκη, του είπε με την χαρακτηριστική τσιριχτή φωνή του ο Καβουρίδης, θέλει να σου μιλήσει ο Παύλος, από τους  International  Friends of Bankers  (IFB).   Ο Χασοδίκης με την πολύχρονη εμπειρία του μυρίστηκε φασαρίες και άρχισε να μονολογεί  νοερά.   
  -   Γιατί με μπλέκει με τους  σαράφηδες τέτοια ώρα, δεν θα μου βγει σε καλό, σκέφτηκε, αλλά απέφυγε να εκφράσει την απορία στον συνομιλητή του.. 
  -   Είμαι ο Παύλος, διέκοψε τις σκέψεις του ο κοφτός και αυστηρός λόγος του διεθνούς λογιστή.  Κε Χασοδίκη είσαστε ο πρόεδρος του Εθνικού  Συλλόγου των Λογοκόπων και θα ήθελα να σας μιλήσω ευθέως.  Αυτή τη στιγμή η πατρίδα σας βρίσκεται σε κίνδυνο και θα πρέπει όλοι να συμβάλετε στην προσπάθεια για την σωτηρία της.  Συγκεκριμένα ο κλάδος σας καρπώνεται για χρόνια εγγυημένες τιμές  στις υπηρεσίες του και υψηλές, αδήλωτες στην εφορία, αμοιβές.  Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί και μάλιστα δεν την αντέχουν και οι πελάτες σας.   Υπάρχει ανάγκη να απελευθερωθεί ο κλάδος σας και να λειτουργήσει ο υγιής ανταγωνισμός.   Γι αυτό λοιπόν θα ήθελα να συναντηθούμε με το προεδρείο του συλλόγου σας για να συζητήσουμε αυτά τα θέματα. 
      Αυτά είπε ο Παύλος αυστηρά και αντιμετώπισε μια ανυσηχητική σιωπή από την άλλη άκρη της γραμμής.  Κοίταξε ανήσυχος  τον Καβουρίδη ο οποίος του έκανε ερωτηματικά νοήματα. 
  Ο κος Χασοδίκης από την άλλη μεριά,  αντιλήφθηκε αμέσως τον κίνδυνο με το οξυμένο του επαγγελματικό αισθητήριο.   Αν ο Παύλος βρισκόταν κοντά θα έβλεπε το πρόσωπο του συνοφρυωμένο και το βλέμμα του έντονο και οξύ, σαν του αρπακτικού που ετοιμάζεται να επιτεθεί στο θύμα του. 
   Η σιωπή κράτησε όμως λίγο και αμέσως μετά τα επαγγελματικά αντανακλαστικά του Χασοδίκη βγήκαν στην επιφάνεια. 
- Για να σας πω την αλήθεια αγαπητέ κε Παύλε, δεν καταλαβαίνω καθόλου το νόημα του τηλεφωνήματός σας.   Με εξοργίζει μάλιστα η συνταγματική εκτροπή στην οποία μόλις υπέπεσε ο αγαπητός μου φίλος κος Καβουρίδης. Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι είσαστε ένας εξωθεσμικός λογιστής και δεν νομιμοποιήστε να ομιλείτε με τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας.  Δώσε μου τον Καβουρίδη τώρα σε παρακαλώ..

   Κόκαλο ο Παύλος, δεν άρθρωσε άλλη κουβέντα, μόνο αναψοκοκκίνισε και  έδωσε πίσω το κινητό στον Καβουρίδη, που παρακολουθούσε στο μεταξύ αμήχανος την συνομιλία. 
   
-   Ρε μαλάκα, προσπάθησε να επιτεθεί πρώτος ο Καβουρίδης, ο Παύλος μας ταΐζει και δεν με βοηθάς να την στρώσω την δουλειά. Τόσα χρόνια αγαπημένοι δεν είμαστε, δεν κάναμε τα γούστα μας, κάθε φορά που με χρειαζόσουν να κανονίσω τα άπλυτά σου εμένα δεν φώναζες;   Τώρα τι σε έπιασε;  Από πότε έγινες υπερασπιστής του συντάγματος, άντε τώρα, μαέστρο της λοβιτούρας.  Σου έδωσα και τον σύλλογο για να κλείνεις τις δουλειές σου και έτσι με ανταμοίβεις;
Αλλά ο Χασοδίκης ήταν αποφασισμένος να σηκώσει το γάντι...

-  Άκου να σου πω Καβουρίδη,απάντησε ο πρόεδρος,   νομίζεις ότι είμαι κανένας από τους ηλίθιους ψηφοφόρους σου που τους τρομοκρατείς από την τηλεόραση;  Ξέρεις με ποιον μιλάς;  Ξέρεις ποια είναι η τάξη μου;  Για να σου πω, αυτή τη χώρα μαζί την αρμέγουμε τόσα χρόνια και τώρα πας να χαλάσεις τη συμφωνία και θέλεις να αρμέγεις μόνος σου, με  τους διάφορους Παύλους που πήγες και μάζεψες, αρχιμαλάκα. Και όλα αυτά για να συνεχίσεις να ταΐζεις τους  κοπρίτες που μισθοδοτείς από την μεγάλη μέση για να σου μαζεύουν τους ψήφους. Βρε άι σιχτίρ από δω, που θα μου απελευθερώσεις την αγορά, τι το πέρασες εδώ, τα τσιφλίκια του πατέρα σου;
Θα καλέσω αύριο κιόλας του ρουφιάνους με τα μικρόφωνα και θα δηλώσω υπερασπιστής του έθνους, άλλωστε αυτό είμαι. Οι Λογοκόποι θα σώσουν την τιμή του έθνους μας, να το ξέρεις...

   Και έτσι συνεχίστηκε η κουβέντα για αρκετή ώρα ανάμεσα στον υπουργό και τον πρόεδρο του συλλόγου.  Ο Παύλος κάποια στιγμή το πήρε προσωπικά και απείλησε ευθέως ότι δεν έχει άλλα ψιλά και θα αφήσει στην τύχη της την χώρα της Φαιδράς Πορτοκαλέας, γιατί δεν έχει άλλες αντοχές, τσατάλια του τα κάνανε τα νεύρα.  
Ο Καβουρίδης έπεσε στα γόνατα και τον παρακάλεσε να το ξανασκεφτεί, καθώς, όπως δήλωσε, έχει ράμματα για την γούνα του Χασοδίκη και θα τον φέρει στα νερά του.  Κι ο Χασοδίκης;

Αυτός έκλεισε κάποια στιγμή το τηλέφωνο στα μούτρα του υπουργού, ξέχασε και το γκομενάκι που τον περίμενε στην φωλίτσα τους και άρχισε να πληκτρολογεί με μανία στον υπολογιστή του ένα δελτίο τύπου.   Την ώρα που  ο ανύποπτος ήλιος ετοιμαζόταν να χαθεί, έριξε μια κλεφτή ματιά στο αρχαίο μνημείο με το ανεπανάληπτο κάλος και την απίστευτη αίσθηση του μέτρου. 
- Α ρε Περικλή, μονολόγησε, τι λοβιτούρες έκανες κι εσύ για να ταιριάξεις αυτά τα μάρμαρα. Μια χαρά τους άρμεξες, μπαγασάκο...

    

    

19/5/11

Δεν υπάρχουν σου λέω...

Όσοι παρακολουθούν από τα MME τις εξελίξεις της τελευταίας χρονιάς στην πατρίδα μας, θα σχηματίσουν την εντύπωση ότι συνταρακτικά γεγονότα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην χώρα. Όμως η αλήθεια μπορεί και να διαφέρει. Αν προσπαθήσει κανείς να εξηγήσει την παγωμάρα με την οποία αντιμετωπίζουν οι Έλληνες τον προπαγανδιστικό οχετό που τους πλήττει κατά κύματα, προερχόμενος από όλο τον δυτικό κόσμο, θα καταλάβει ότι οι απλοί πολίτες αυτής της χώρας μάλλον σκέπτονται πιο ψύχραιμα από την πανικόβλητη ελίτ που τους κυβερνά. Και θα το εξηγήσω καλύτερα αρχίζοντας με μια κατάφαση...

Δυστυχώς δεν ζούσαμε δα και στον παράδεισο τα προηγούμενα χρόνια.Ποιος άραγε πίστευε ότι ζει σε μια δίκαιη πατρίδα; Σε μια  πατρίδα, που φρόντιζε να αμείβει τα σκληρά εργαζόμενα παιδιά της και να νουθετεί, ίσως και να τιμωρεί όταν ήταν απαραίτητο, τα παιδιά που παραστρατούσαν; Μπορείτε ελεύθερα να καγχάσετε, θα ήταν μάλιστα και ψυχοθεραπευτικό, για να χρησιμοποιήσω μια λέξη της μόδας.

Αυτό δεν υπάρχει σας λέω, ούτε και υπήρξε. Η άδικη  πατρίδα πάντα φρόντιζε να αμείβει πλουσιοπάροχα τους απατεώνες και τους κολλητούς και να γελάει περιπαιχτικά με τους ανθρώπους της εργασίας, τους οποίους φρόντισε μάλιστα και να μην τους πληρώνει καν αξιοπρεπώς για να περισσεύουν λεφτά για τις διάφορες απατεωνιές. Είναι οι ελίτ αυτής της χώρας που καρπώθηκαν τον πλούτο της και είναι η ελίτ που καλείται τώρα να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά και να διαπραγματευτεί με τους εξωτερικούς δανειστές μας. Παρεμπιπτόντως να κάνω μια απλή ερώτηση. Μας ρώτησε κανείς για το αν πρέπει να ληφθούν εξωτερικά δάνεια και με ποιους όρους; Μπήκε στον κόπο κανείς από τους περισπούδαστους ¨οικονομολόγους¨ των καναλιών να μας ενημερώσει αναλυτικά για το τι συμβαίνει και να μας αναλύσει τους κινδύνους; Ελάχιστοι.
Τί πάθαν τώρα όλοι με τα CDS και τα SPREADS; Βρε καλοί μας και χρυσοί μας δημοσιογράφοι και σφουγγοκωλάριοι του συστήματος δεν γνωρίζετε την απάντηση του μέσου πολίτη; Χε....με για τα ομόλογά σας. Ο πολίτης αυτής της πατρίδας χρειάζεται ισονομία, πρόσβαση στην εργασία, ασφάλεια και ίσως τελικά ένα λόγο για να ονειρευτεί. Τι από αυτά του δώσατε τόσα χρόνια άθλιοι της ντόπιας και της Ευρωπαϊκής ελίτ; Με την ευκαιρία να το τονίσω, μην παίρνετε και τόσο στα σοβαρά τους διάφορους κομισάριους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Γραφειοκράτες είναι των Βρυξελλών που ανησυχούν για τον παχυλό μισθό τους και προσέχουν να μην γλιστρίσουν στους γεμάτους...λάδι διαδρόμους των γραφείων τους. Συγνώμη δηλαδή η Siemens με τα σκάνδαλά της που έχει την έδρα της; Στο χωριό μου; Δε νομίζω....

Δεν έχουν λοιπόν ένα λόγο να ελπίζουν και ένα λόγο να ονειρευτούν οι πολίτες της ταλαίπωρης πατρίδας μας. Υπομονετικά και σιωπηλά συνεχίζουν την βαριά καθημερινότητά τους, πληρώνουν τα χρέη τους, υπομένουν την ανεργία και την προελαύνουσα ανέχεια. Και όσοι εργάζονται, σιωπηλοί και αυτοί, υπομένουν την μείωση των αποδοχών και την επέλαση των αφεντικών πους τους απειλούν με τον μπαμπούλα της ανεργίας.

Η παράξενη σιωπή, αυτή είναι που έχει απλωθεί σαν μαύρο σύννεφο πάνω από την έρμη πατρίδα. Με την μακραίωνη ιστορία τους οι Έλληνες συναισθάνθηκαν το μάτι του Σαουρόν που τους μετράει και ετοιμάζεται να τους επιτεθεί. Οι ντόπιες ελίτ, οι παλιοί προνομιούχοι του μεταπολιτευτικού συστήματος, αισθάνονται την θέση τους να απειλείται. Και όχι αδίκως. Οι ευθύνες των πολιτικών μας αλλά και των ηγετικών τάξεων στην χώρα είναι μεγάλες. Ειδικά η αστική τάξη και η μεσοαστική που λειτούργησε σαν συμπλήρωμά της, θα πρέπει να απολογηθούν γι αυτή την κατάσταση. Ο σιωπηλός πολίτης, το έρμαιο αυτό της αντιπροσωπευτικής τρίτης ελληνικής δημοκρατίας, κάποτε θα μιλήσει. Έχει ήδη καταλάβει την ακύρωσή του και την απομείωση της διαπραγματευτικής του θέσης που τον οδήγησε ο προηγούμενος ατομικισμός. Δεν ξέρουμε ακόμα αν το μέλλον θα φέρει και πάλι την ελπίδα. Ένα είναι σίγουρο. Οι προηγούμενες καλές μέρες ήταν καλές μόνο για μερικούς. Για τους πιο πολλούς αυτό που συνέβη είναι μια μετάβαση από το κακό στο χειρότερο.
Μην τους ακούτε λοιπόν και τόσο. Δεν υπάρχουν. Όλο αυτό που παρακολουθείτε στις οθόνες είναι ένας σκυλοκαβγάς για τις σφαίρες επιρροής του νέου αιώνα. Κλείστε την τηλεόραση. Είναι ασφαλές...






Η απατηλή λάμψη του καπιταλισμού

Έγραψα το κείμενο που ακολουθεί ακριβώς ένα χρόνο πριν και για να είμαι ακριβής ήταν το πρώτο κείμενο που γράφτηκε για το παρόν blog.  Γιατί δεν το δημοσίευσα ως τώρα;  Δεν μπορώ να απαντήσω, μερικές φορές είμαι απλώς παράξενος χωρίς κανένα συγκεκριμένο λόγο...Το διάβασα λοιπόν ένα χρόνο μετά και παρατήρησα με κάποια έκπληξη ότι παραμένει ακόμα φρέσκο...Καλά, τουλάχιστον έτσι πιστεύω...Σας το χαρίζω λοιπόν...


-->
Ηράκλειο 18/5/2010

Ανδρώθηκα στην ανέμελη δεκαετία του 80, μια δεκαετία όπου τα πάντα έδειχναν εύκολα και λαμπερά. Και χωρίς να προσθέσω λεπτομέρειες, που θα ήταν εκτός θέματος, θέλω να σας τονίσω ότι δεν είμαι τέκνο της αστικής τάξης. Έτσι τουλάχιστον κατάλαβα όταν παιδί ακόμα διάβασα το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, κάπως έτσι μου το εξήγησαν και οι σύντροφοι στις κομματικές οργανώσεις. Αυτά βέβαια όταν ήμουν μαθητής, μιας και χρόνια πολλά απέχω από την πολιτική δράση. Δεν είμαι a politic, απλώς η κομματική δράση μου προκαλεί βαρεμάρα. Το είχα από παλιά το πρόβλημα, δεν είναι τωρινό. Και φυσικά κουβαλάω τις εικόνες μου….
Ναι το ομολογώ. Η ανήσυχη και κάπως αφελής σκέψη μου γέμισε από νωρίς με συνθήματα και ιδέες. Ήμουν ένας έφηβος που παρατηρούσε εκστατικά τη ζωή γύρω του, τις αλλαγές και την γρήγορη κίνηση προς τα μπρος που χαρακτήριζε εκείνα τα χρόνια. Και προσχώρησα στην προοδευτική σκέψη. Με εξόργιζε η αδικία, με πυρπολούσαν όνειρα για ένα καλύτερο κόσμο, όπως ολοζώντανα τα περιέγραφαν οι πένες των μεγάλων διανοητών του 19ου και του 20ου αιώνα. Ποθούσα τη ισότητα και την αλληλεγγύη, ονειρεύτηκα τον διεθνισμό και την συναδέλφωση των λαών…
Όμως όλα τριγύρω μου ήταν αλλιώς. Η επαρχία όπου μεγάλωσα, αγροτική και συντηρητική κατά βάση, έδειχνε να ζει το όνειρό της. Παντού γύρω μου, αλλαγές. Στο σχολείο τα κορίτσια πέταξαν τις σεμνές ποδιές και φόρεσαν μίνι φούστες, σκουλαρίκια και βαριά κραγιόν. Υπήρχε έντονη προσφορά εργασίας, δεν μπορούσες να μείνεις από δουλειά παρά μόνο αν ήθελες. Άνθρωποι που κέρδισαν από την αγροτική παραγωγή, τον τουρισμό και την οικοδομή άρχισαν να αγοράζουν ακριβά γερμανικά και γιαπωνέζικα αυτοκίνητα. Και αυτή ή αίσθηση απελευθέρωσης μιας ολόκληρης γενιάς, που χαρακτήρισε έντονα τις δύο πρώτες παπανδρεϊκές τετραετίες. Θυμάμαι ακόμα οδηγούς στο αυτοκίνητό τους με ένα μπουκάλι ουίσκι, κάτι σαν τους Ντιούκς σε ελληνική βερσιόν. Ήταν φανερό, αυτή η κοινωνία ποθούσε να απελευθερωθεί από το παρελθόν της, να ζήσει διαφορετικά, να αποδεσμευτεί οριστικά από το μετεμφυλιοπολεμικό άγος. Όταν εγώ άρχισα να καταλαβαίνω τον κόσμο η εποχή των αγώνων έκλεινε για την πατρίδα μου. Η εποχή της εξαργύρωσης ήταν παρούσα…
Η αλήθεια είναι ότι δεν απέφυγα τον πειρασμό. Ήμουν νέος, δυνατός και υγιής. Δούλεψα, κέρδισα χρήματα, άρχισα να διασκεδάζω. Πήρα και το πρώτο μου Seiko από κάποιον παροπλισμένο ναυτικό που συμπλήρωνε το εισόδημά του με λαθραίες πωλήσεις. Ναι, η δεκαετία των ρολογιών. Η χώρα γέμισε πλανόδιους πωλητές, ρολόγια, γυαλιά ηλίου και λαθραία ηλεκτρονικά. Αυτά που η πληθωριστική δραχμή τα είχε κάνει ακριβά, τα αγόραζες όλα λαθραία. Αντίθετα όμως τότε ήταν πολύ φτηνά τα τσιγάρα τα ποτά και τα..ξενύχτια. Γι αυτό μπορούσες να βρεις κόσμο κάθε βράδυ έξω. Ήταν φτηνό.
Και φυσικά ο καπιταλισμός είναι γλυκός. Ιδιαίτερα αυτός ο ιδιόρρυθμος ελληνικός καπιταλισμός, στολισμένος με μια σοσιαλίζουσα ρητορική, σαν την χρυσόσκονη που πασπαλίζουμε το πλαστικό χριστουγεννιάτικο δέντρο, για να του προσθέσουμε λάμψη. Μπορούσες να είσαι αστός, μεσοαστός, μικροαστός δεν είχε σημασία, η φιλολαϊκή ρητορική τους χωρούσε όλους. Ήταν βολικό, πολύ βολικό μπορώ να πω. Μπορούσες να είσαι σοσιαλιστής, αντιαμερικανός, αντιμονοπωλιακός και ταυτόχρονα να καταναλώνεις, να αγοράζεις, να προετοιμάζεις τα παιδιά σου για μια σίγουρη δουλειά στο δημόσιο, να μην πληρώνεις φόρους. Όλα ήταν αποδεκτά και πολλά έγιναν σε καθεστώς αμοιβαίας κατανόησης. Και για να σας πω την αλήθεια, δεν απέφυγα την διολίσθηση προς τον ατομικισμό. Ο ατομικισμός ακολουθεί πολύ φυσικά όταν οι κοινωνίες χαλαρώνουν τις συμβάσεις τους και αυτό ακριβώς συνέβη στην πατρίδα μας.
Ναι λοιπόν. Έτσι μεγάλωσα. Και πολλοί από μας. Αγάπησα τον ατομικισμό, την κατανάλωση, εργάστηκα, κουράστηκα, αγόρασα πράγματα, αυτοκίνητο, μηχανή, στερεοφωνικό, υπολογιστή, ταξίδια, τα έζησα όλα, έντονα και πολύ. Δεν παραπονιέμαι, αυτό θα πρέπει να γίνει σαφές.
Πέρασε όμως ο καιρός και όπως από την εποχή των φαραώ ξέρουμε ότι συμβαίνει, ο οικονομικός κύκλος άλλαξε. Και μπήκαμε στην εποχή των ισχνών αγελάδων. Κάποτε θα συνέβαινε. Εξάλλου είχαμε προσπεράσει τον 20ο αιώνα της αειφόρου ανάπτυξης και της άκρατης πίστης στην επιστήμη και την πρόοδο. Και ξύπνησα ένα πρωί και άρχισα να ακούω κάτι περίεργα νέα. Ότι υπάρχει δυσκολία, έλλειψη ρευστού, αδυναμία δανεισμού, ότι έχει έρθει η ώρα των θυσιών για την πατρίδα. Ανάμεσα στα πολλά που μου σέρβιραν οι οργουελικές οθόνες ήταν και το πιο δυνατό από όλα τα επιχειρήματα. Ότι δεν φταίω εγώ για όλα αυτά, ότι είμαι ένα θύμα του συστήματος. Βασικά παρατήρησα χαμογελώντας ότι σε αυτό συμφωνούσαν όλοι. Ο συμπαθής Ντομινίκ, πρόεδρος του ΔΝΤ όπως έμαθα, μου είπε μάλιστα ότι κατά βάθος θα ήθελε να διαδηλώσει μαζί μου. Αυτός δηλαδή που πήρε τα σκληρά μέτρα θέλει να διαδηλώσει εναντίον τους. Περίεργα πράγματα…Είναι και σοσιαλιστής έμαθα μετά. Άραγε να έχει τον διχασμό των Ελλήνων παπανδρεϊκών σοσιαλιστών; Που υπηρετούν το σύστημα το οποίο ιδεολογικά και πολιτικά θα ήθελαν να αλλάξουν…
Πριν αλλάξουν όμως το σύστημα μου φαίνεται ότι πρόλαβαν να αλλάξουν οι ίδιοι! Εκσυγχρονισμένοι, πάλι, αθλητικοί, πράσινοι προς το λαχανί πια, παίρνουν τα μέτρα χωρίς να τα πιστεύουν. Δεν θα πληρώσουν αυτοί που δεν φταίνε μου δήλωσαν. Είναι και αυτοί μαζί μου. Ψάχνουν λύση στο πρόβλημα μου, θα κατέβαιναν ίσως σε καμιά light διαδήλωση, όπως το γάλα που καταναλώνουν κάθε πρωί μαζί με τις νιφάδες βρώμης. Τώρα είμαι σίγουρος. Θα βρουν μια μεταμοντέρνα λύση γκουγκλάροντας… Και αφήνω για το τέλος τους παλιούς μου συντρόφους, που συνεχίζουν απτόητοι το επαναστατικό jogging. Αυτοί ήταν πάντα μαζί μου όπως μάλλον μαντέψατε. Με τα δίκια του λαού. Φυσικά και αυτοί υποστηρίζουν ότι δεν φταίω εγώ. Το σύστημα πρέπει να αλλάξει. Τους χρειάζεται ένας κρίσιμος πυρήνας συνειδητοποιημένης εργατικής τάξης για να ανατρέψουν το σύστημα. Και μετά το καινούριο σύστημα θα με αλλάξει και μένα. Εντάξει βολικό κι αυτό. Μπορώ να περιμένω.
Τελικά βολεύτηκα κατά πως φαίνεται. Εγώ δεν χρειάζεται να αλλάξω. Και να σας πω την αλήθεια αυτό μου αρέσει. Γιατί στο μεταξύ έχω παχύνει, έγινα δυσκίνητος και βαριέμαι απίστευτα. Και όπως μόλις σας εξήγησα, αυτό μας βολεύει όλους. Γιατί ο καπιταλισμός είναι γλυκός, ελκυστικός και λαμπερός. Και θα είμαι απόλυτα ειλικρινής. Θέλω τον καπιταλισμό μου πίσω. Δεν θέλω να τον χάσω. Πάρτε (μου) τα μέτρα!

8/5/11

Μετακομίζουμε!


Απουσιάζω πράγματι τον τελευταίο καιρό, αλλά σύντομα θα επανέλθω και θα προχωρήσω σε μια ριζική ανανέωση του παρόντος ιστολογίου. Το νέο ιστολόγιο σχεδιάζεται πλέον έξω από το blogspot, που φιλοξένησε μέχρι τώρα τα άρθρα μου. Θα προσέξατε την υποσημείωση demo στο κεντρικό banner της παρούσας σελίδας. Πράγματι ήταν ένας πειραματισμός η συλλογή αυτή των άρθρων, αρκετά ενθαρρυντικός μάλιστα. Έλαβα πολλά σχόλια που με γέμισαν αισιοδοξία και μου έδωσαν δύναμη να συνεχίσω.

Μια εξήγηση ακόμα. Μετακινούμαι πράγματι από το blogspot, αν και αναγνωρίζω ότι πρόκειται για μια πλατφόρμα προσιτή και εύκολη. Για την ακρίβεια δεν θα απενεργοποιήσω το παρόν blog απλά θα το αναπτύξω πάνω σε δικό μου server, καθώς με ενοχλεί η απώλεια ελέγχου που συνεπάγεται η παράδοση μιας πνευματικής δουλειάς στις διαθέσεις της Google, που είναι η ιδιοκτήτριά του. Επίσης όσο ένα blog μεγαλώνει τόσο πιο δύσκολος γίνεται ο χειρισμός του σε μια πλατφόρμα που ρυθμίζεται με XML.

Υπάρχει και ένα θέμα ελευθερίας επιλογών τελικά. Ανήκω σε αυτούς που αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό την υπερβολική χρήση του blogspot ή του facebook καθώς δεν είναι διάφανος ο τρόπος που χειρίζονται τα δεδομένα που τους εμπιστευόμαστε. Κάποια στιγμή θα αναπτύξω εκτενέστερα το σύγχρονο αυτό πρόβλημα. Στο μεταξύ ΜΕΤΑΚΟΜΙΖΟΥΜΕ!!!

ΥΓ  Σύντομα θα δημοσιεύσω τον υπερσύνδεσμο προς το νέο μας ψηφιακό...σπίτι...