20/2/11

Σχετικά με τα κινήματα


Ζούμε μέρες μνημονίου και αυτό είναι μια βαριά δουλεία που σιγά σιγά συνειδητοποιούμε σε όλο της το μέγεθος. Στην ταλαίπωρη πατρίδα νέα κινήματα εμφανίζονται συνεχώς και πολλοί φίλοι μας τα σχολιάζουν η τα συζητάνε στις λίστες αλληλογραφίας. Το καλό σε αυτή την υπόθεση είναι ότι επιτέλους ξεκίνησε  η συζήτηση, καθώς κλείνει πια ένας κύκλος ευδαιμονισμού που άνοιξε το 1981 με την ιστορική  Αλλαγή του Ανδρέα Παπανδρέου.

Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Η επέλαση της διεθνούς των τοκογλύφων, αρχαία τέχνη κι αυτή, έχει προκαλέσει ιστορικά ποταμούς αίματος, αναγκάζει την Ελληνική κοινωνία να σκεπτεί. Αλλά δεν θα μακρηγορήσω άλλο μιας και το άρθρο μου θα ασχοληθεί αποκλειστικά με τα νέα αυτά κινήματα. Το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι εκδηλώνουν καχυποψία και κριτική απέναντι στο σύνολο των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Θα σχολιάσω εδώ κάποια από αυτά.
Το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ για παράδειγμα, έχει στοχεύσει τις αστικές συγκοινωνίες και τα διόδια των εθνικών οδών. Ασκεί μια καλή κριτική στην επιλογή των αυτοχρηματοδοτούμενων αυτοκινητοδρόμων αλλά η άρνηση εισιτηρίου στις αστικές συγκοινωνίες της Αττικής δε βλέπω να οδηγεί σε μια ευρύτερη συσπείρωση. Τα εισιτήρια της αστικής συγκοινωνίας στην επαρχία είναι πανάκριβα από χρόνια και κανείς δεν ενοχλήθηκε. Το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ έχει πράγματι ένα αυθόρμητο χαρακτήρα και θέτει προβλήματα, αλλά δεν συνοδεύεται από μια σοβαρή ιδεολογική επεξεργασία. Για παράδειγμα γιατί να πληρώνουμε ακριβά χαμηλού επιπέδου υπηρεσίες. Θα ήταν ενδιαφέρον να τεθεί αυτό το πρόβλημα από την σκοπιά των εργαζομένων και των κινημάτων. Αλλά αυτό θα μας αφορούσε όλους, εργαζόμενους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα και είναι θέμα ταξικό και διαταξικό και εθνικό και υπερεθνικό ακόμα στην εποχή μας.
Η ΣΠΙΘΑ , της οποίας ηγείται ο μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, έχει ένα δανεικό όνομα από την παλιά εφημερίδα των εξόριστων Ρώσων σοσιαλιστών, την ΙΣΚΡΑ, σπίθα στα ρωσικά. Σε αυτή την ιστορική εφημερίδα των εμιγκρέδων αρθρογράφησαν ο Λένιν ο Πλεχάνοφ αλλά και ο Τρότσκι. Θα σας παραθέσω μια σειρά απο link αν θέλετε να ενημερωθείτε πιο αναλυτικά. Αλλά η επιλογή αυτού του τίτλου μου φαίνεται άσκοπη. Οι Ρώσοι μπολσεβίκοι που επικράτησαν τελικά στην συντακτική της επιτροπή ήταν ταξικοί αγωνιστές και διεθνιστές. Ο Λένιν θυσίασε αργότερα την Ουκρανία για να κλείσει το Ανατολικό μέτωπο και αυτό τον έκανε μισητό σε όλους τους Ρώσους εθνικιστές. Αντίθετα ο Μίκης Θεοδωράκης στην ομιλία του στο Ρεξ ανέπτυξε εθνικές θέσεις. Η σεβαστή του ιστορία φυσικά υπενθυμίζει σε όλους μας την Εθνική Αντίσταση, όπου οι Έλληνες έζησαν σπάνιες στιγμές με το ταξικό και το εθνικό αίσθημα να συμπορεύονται. Αλλά και αυτό δεν κράτησε πολύ και έληξε με ήττα και εκατόμβες νεκρών. Σήμερα ο εθνικισμός είναι..αλλιώς και αυτό θα πρέπει συνυπολογιστεί. Επίσης κάποια σημεία της ομιλίας του προκαλούν ερωτηματικά. Κανείς δεν δέχεται ως λογικό το επιχείρημα ότι ο Μίκης Θεοδωράκης είναι πολίτης β κατηγορίας, όπως υποδηλώνει σε κάποια αποστροφή του λόγου του, επειδή δεν τον προβάλουν τα κανάλια όσο θα ήθελε. Λάθος σεβαστέ δάσκαλε και καθοδηγητή μας, άλλοι είναι οι β κατηγορίας πολίτες σήμερα και αυτοί παραμένουν σιωπηλοί προς το παρόν. Η ανυπακοή που κηρύσσει θα μπορούσε να είναι χρήσιμη αλλά δεν βρίσκει ευήκοα ώτα στους σύγχρονους Έλληνες, καθώς δεν έχει από πίσω της μια πειστική πρόταση για να αντικαταστήσει αυτό που προτίθεται να αποσυνθέσει. Προς το παρόν οι κρίσιμες μάζες ανέχονται το ΔΝΤ και τα λεφτά του, μαζί με τον πρωθυπουργό μας. Ανέχονται επίσης, για να μην πω επικροτούν και την αστική δημοκρατία. Μπορείτε να πάρετε μια ένδειξη για την δημοφιλία αυτών των κινημάτων από τα like στο Facebook. Οποιοδήποτε κουτσομπολιό γύρω από τις εθνικές μας, (ψιλο-) πορνοστάρ κατατροπώνει την δημοφιλία τους κατά πολύ.
Έλαβα σε mail επίσης και την δράση ενός συμπολίτη μας από την Χαλκίδα, που κατέθεσε μήνυση εναντίον της κυβέρνησης και των βουλευτών της, αν κατάλαβα καλά, για εσχάτη προδοσία. Στην ιστοσελίδα του δημοσιεύει την μήνυση που ο εισαγγελέας έκανε δεκτή, όπως επίσης και μια ένσταση κατά της νομιμότητας του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, ως προς το αν είναι αρμόδιο να εξετάσει το θέμα.

Η εσχάτη προδοσία όμως προϋποθέτει μια πρότερη μη προδοτική κατάσταση για να τεκμηριωθεί. Όποιος στοιχειωδώς έχει μελετήσει την ιστορία του νεοελληνικού κράτους, θα βρει μια συνεχή πορεία πράξεων υποτέλειας, προδοσίας και οδυνηρών συμβιβασμών.
Σε κάθε περίπτωση η σημερινή κυβέρνηση δεν είναι υπεύθυνη εσχάτης προδοσίας. Ναι υπάρχουν στοιχεία υποθήκευσης της κρατικής περιουσίας στο μνημόνιο, όπως πολλοί έχουν επισημάνει. Αλλά ποιος δανειστής δεν ζητάει υποθήκες, στον άδικο αυτό κόσμο; Εξ άλλου αν το δούμε από εθνική ..πλευρά, πολλοί ξένοι ιδιώτες αγοράζουν γη στην Ελλάδα. Οι πωλητές Έλληνες αυτής της γης είναι και αυτοί ένοχοι εσχάτης προδοσίας; Αν επεκτείνουμε αυτή τη λογική θα φτάσουμε στις..γκιλοτίνες. Καμιά φορά η ιστορία αποφασίζει να τις στήσει. Αλλά...
Δεν σχολίασα τις κλασσικές πολιτικές δυνάμεις, ίσως το κάνω κάποτε.
Η άποψή μου είναι ότι ακόμα δεν έχουμε ένα συσχετισμό που θα αντιδράσει αποτελεσματικά στις δύσκολες στιγμές που έρχονται. Καιροί χαλεποί. Ας παραμείνουμε όσο μπορούμε ενωμένοι. Ας ακούσουμε προσεκτικά και όλα όσα μας λένε τα κινήματα, στα οποία οφείλουμε σεβασμό καθώς μας δείχνουν ότι υπάρχουν ακόμα πολίτες στην πατρίδα μας που υποτάσσουν την ατομικότητά τους σε ένα ανώτερο, έστω κατά την γνώμη τους, σκοπό. Αυτό που πρώτα πρέπει να κάνουμε είναι να τερματίσουμε την βαριά κυριαρχία της αχρειότητας. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να σκεπτούμε πως θα αλλάξουμε τη ζωή μας. Άλλωστε, κοιτάξτε τριγύρω, η εξουσία άρχισε να κυκλοφορεί στους δρόμους του πολύ κοντινού, μην το ξεχνάμε, αραβικού κόσμου, για να δανειστώ την περίφημη φράση του Λένιν. Η ιστορία άρχισε μόλις τώρα τις ωδίνες ενός ακόμα τοκετού...



19/2/11

Ένα λεπτό περιπτερά....

 Αγαπητοί καταναλωτές  
    Σας ενημερώνουμε ότι όλα τα προϊόντα καπνού θα επιβαρύνονται
 με 0.10 Euro για την επιβίωση των περιπτερούχων.
 Ευχαριστούμε για την κατανόηση.    
 Εκ του σωματείου περιπτερούχων εφημεριδοπωλών του HappyIsland  


Ήταν η ανακοίνωση που διάβασα στο συμπαθέστατο περίπτερο του κου Νικηφόρου, όπου έλαβε χώρα και ο προηγούμενος διάλογος. Και έπειτα ο κος Νικηφόρος επιβεβαίωσε την αγωνιστική του διάθεση εισπράτοντας τα 10 σεντς καπέλο στην τιμή της αγαπημένης μου μάρκας τσιγάρων.

- Τι γίνεται εδώ κε Νικηφόρε, για ποιον λόγο αγωνιζόμαστε; ρώτησα αφελέστατα.

- Ξέρεις παιδί μου, απάντησε ο κος Νικηφόρος, σου έχω εξηγήσει ότι τα περίπτερα υφίστανται μια σοβαρή επίθεση τον τελευταίο χρόνο. Δηλαδή το κράτος επέβαλλε βαρύτατη φορολογία στα προϊόντα καπνού. Οι καπνοβιομηχανίες βλέποντας τα μερίδια αγοράς να περιορίζονται πίεσαν τους λιανοπωλητές περιορίζοντάς τους κατά πολύ τα περιθώρια κέρδους. Το αποτέλεσμα είναι να δουλεύουμε για ψίχουλα παιδί μου, να μην μπορούμε να καλύψουμε τα έξοδά μας.

- Ναι το καταλαβαίνω αυτό κε Νικηφόρε, του απάντησα εγώ, αλλά θα γνωρίζεις προφανώς ότι απώλειες εισοδήματος υφίστανται όλοι. Και εμένα μου περιόρισαν τον μισθό μου και πιθανότατα θα μου ζητήσουν να δουλεύω ακόμα περισσότερο για αυτά τα λιγότερα χρήματα. Άρα γιατί εγώ να πληρώσω εκτός από το κράτος και τους καπνοβιομήχανους και σένα από πάνω; Αρχίζει να γίνεται μεγάλο το βάρος.

- Παιδί μου, αντιλέγει ο κος Νικηφόρος, δεν σου αρέσει που έχεις αυτό το περίπτερο ανοιχτό μέρα νύχτα; Που οποτεδήποτε το θελήσεις μπορείς να έρθεις εδώ με ζέστη και με κρύο, με βροχή και λιακάδα και να βρεις όλα τα χρειαζούμενα; Κάπως δεν πρέπει να πληρωθεί αυτό;

- Έχεις δίκιο κε Νικηφόρε, ανταπάντησα, αυτό είναι πολύ ωραίο, αλλά δε νομίζεις ότι ήδη πληρώνω πολύ ακριβά αυτά τα 20 τσιγαράκια; Πόσο είναι τέλος πάντων αυτός ο έρμος ο μισθός μου; Και νομίζεις ότι μόνο εσύ περιμένεις να πάρεις; Ξέρεις πόσες ενώσεις και φορείς έχουν σκεπτεί να επιβάλλουν το μικρό τους χαράτσι στο πακετάκι μου, για να τη σκαπουλάρουν από την κρίση; Τι θα γίνει, να κηρύξουμε παράνομο το κάπνισμα να τελειώνουμε.

- Παιδί μου έχεις δίκιο, αλλά μη νομίζεις ότι αυτή η κατάσταση επικρατεί μόνο στα τσιγάρα. Όλοι οι αντιπρόσωποι ασκούν πιέσεις στα περιθώρια κέρδους μου.

- Ξέρεις κε Νικηφόρε έχεις δίκιο και εγώ είμαι ο τελευταίος που επιθυμώ να κλείσει το περίπτερό σου. Όμως θα ήθελα να σε ρωτήσω, όταν πριν δέκα χρόνια μπήκαμε στην ζώνη του Ευρώ, θυμάμαι ότι ήρθα ένα ωραίο πρωινό και βρήκα το μπουκάλάκι του νερού 50 σέντς απο 50 δραχμές που το είχα αφήσει την προηγούμενη μέρα. Πάλι πίεση των προμηθευτών ήταν αυτή; Θυμάμαι πολύ καλά πως όταν διαμαρτυρήθηκα μου είπες τότε ότι μπορούσα να μην το αγοράσω αν δεν μου αρέσει η τιμή.

Ο κος Νικηφόρος μου απάντησε πως έτσι έκαναν όλοι τότε. Και η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει πειστική απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Εγώ και ο κος Νικηφόρος, πιθανοί σύμμαχοι στην πάλη των τάξεων, υπονομεύουμε ο ένας τον άλλο και αυτό βολεύει κάποιους άλλους. Διαιρεμένοι και αλληλοϋποβλεπόμενοι , θα πετύχουμε μια μικρή νίκη ίσως κάποιες φορές, ο κος Νικηφόρος θα μου πάρει τελικά 10 σεντς για να τη σκαπουλάρει, εγώ θα πετύχω κάποιο κλαδικό ξεροκόμματο στην δική μου δουλειά, αλλά θα έχουμε χάσει το μεγάλο κάδρο.

Όχι δεν θα σας πω τώρα ποιο είναι το μεγάλο κάδρο. Μερικά πράγματα μπορούμε και επιβάλλεται να τα ανακαλύπτουμε μόνοι μας. Μόνο αυτό σας λέω σήμερα, ζούμε μέρες μνημονίου και τα κουλέρ λοκάλ ελληνικά περίπτερα ψυχορραγούν. Και για να μην σας ψυχοπλακώνω και πολύ,ακούστε κι ένα τραγουδάκι.

17/2/11

Μερικά λόγια ακόμα για την Κερατέα


Δυνάμεις των ΜΑΤ σε απόγνωση!
Από τότε που έγραψα το προηγούμενο άρθρο μου το θέμα της Κερατέας βγήκε από την γραφική σφαίρα που το κρατούσαν τα φιμωμένα ΜΜΕ και έτυχε πανελλήνιας προβολής. Εκτός από την αποφασιστικότητα και το παροιμιώδες πείσμα του..γαλάτικου χωριού, πολλοί ανώνυμοι και επώνυμοι πολίτες ένωσαν τις δυνάμεις τους μέσα από το διαδίκτυο και κατάφεραν να αναδείξουν καλύτερα το κρίσιμο αυτό θέμα. Σαν αποκορύφωμα την περασμένη Τρίτη η εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου μετέφερε στην βραδυνή ζώνη υψηλής τηλεθέασης το πρόβλημα. Υπήρξαν και επικριτικά άρθα όπως αυτό.  Επίσης από τον οικονομικό τύπο γράφτηκαν αναλύσεις όπως αυτή. Όμως  όλοι εμείς που παρακολουθούμε αμήχανοι πολλές φορές την σύγκρουση,  θα πρέπει κατά τη γνώμη μου να αναλογιστούμε την ευθύνη μας σαν πολίτες και  να παραμείνουμε προσηλωμένοι στην ουσία της υπόθεσης.   Το θέμα της διαχείρισης των σκουπιδιών είναι κεντρικό πρόβλημα και σε μια συνεκτική κοινωνία θα έπρεπε να συζητείται εξαντλητικά σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Πόσο μάλλον όταν έχουμε να αποφασίσουμε για την διαχείριση των σκουπιδιών της μητροπολιτικής περιοχής της Αττικής. Όλοι οι νέοι δήμοι του Καλλικράτη παρακολουθούν τις εξελίξεις και η Αττική θα πρέπει να δώσει το, καλό, παράδειγμα στους υπόλοιπους.
Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε μία ευρεία συζήτηση στα  ΜΜΕ,   με την συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων φορέων και των αρμόδιων υπουργών. Θα μπορούσαν να κληθούν συμπληρωματικά οι ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις και οι περιβαλλοντικές οργανώσεις. Να πέσουν στο τραπέζι όλες οι προτάσεις και οι πιθανές λύσεις. Δεν καταλαβαίνω γιατί ξοδεύουμε τόσο τηλεοπτικό χρόνο για κουτσομπολιά του χειρίστου είδους και δεν βρίσκουμε παρά ελάχιστο για να προβληθεί ένα θέμα που άπτεται του πολιτισμού μας σε τελική ανάλυση. Και τέλος να ερωτηθούν οι πολίτες της Αττικής, ποιος τους ρώτησε αυτούς; Πως έγινε ο σχεδιασμός; Σε ποια γραφεία και με ποια κριτήρια συμφωνήθηκαν οι συγκεκριμένες λύσεις;
Καλό θα είναι να το θυμόμαστε. Έχουμε τις ευθύνες μας σαν πολίτες. Η αδιαφορία μας αφήνει στους ειδικούς(;) το περιθώριο να υιοθετήσουν λύσεις για εμάς χωρίς..εμάς. Κάναμε την πολιτική...politics. Άλλα έστω την ύστατη στιγμή μπορούμε να τείνουμε χείρα φιλίας στους δημότες της Κερατέας και να βοηθήσουμε στην ποιοτική ανάδειξη του αγώνα τους. Κάθε πολίτης αυτής της χώρας θα ήταν κερδισμένος. Και η δημοκρατία μας επίσης.

14/2/11

H κρυφή γοητεία του διαλογισμού



Ένα ζεστό ανοιξιάτικο απόγευμα η Μίνα έπεισε τελικά το Νικολάκη να επισκεπτούν τον δάσκαλο Μπουρδιζενά, καταγόμενο πιθανόν από λαμπρή ινδική οικογένεια, για να τους εξηγήσει τα οφέλη του διαλογισμού, που η Μίνα επέμενε ότι θα βελτίωνε την σχέση τους. Ο Νικολάκης δεν την πάλευε με τέτοια και έθεσε βέτο αρχικά, μιας και είχε άλλωστε κανονίσει να παρακολουθήσει αγώνα στην τηλεόραση με τον φίλο του τον Μίλτο. Υποχώρησε μόνο όταν ο κολλητός του δέχτηκε κι αυτός να τους ακολουθήσει, ήταν περίεργος να μάθει τι δίδασκε ο νεοφερμένος στην πόλη δάσκαλος, ποιος ξέρει γιατί.
Το κέντρο διαλογισμού ήταν σε ένα καλό προάστιο της πόλης, επρόκειτο ουσιαστικά για μία μεγάλη έκταση με κήπους, ένα μικρό ποταμάκι με γεφυράκια και ένα παλιό πέτρινο κτίριο στην μέση.

Τους υποδέχτηκαν δύο νεαρές και όμορφες κοπέλες με λευκούς χιτώνες και τους οδήγησαν στην σάλα του κεντρικού κτιρίου. Ο δάσκαλος Μπουρδιζενά ήταν μιας κάποιας ηλικίας, καθόταν οκλαδόν σε μια μεγάλη πορτοκαλί μαξιλάρα και είχε ενωμένα τα χέρια του σε στάση ικεσίας, κάποια προσευχή ίσως, σκέφτηκε ο Νικολάκης. Ο Μίλτος από την μεριά του παρατηρούσε τις καλλίγραμμες κοπέλες με τους χιτώνες και ψιθύριζε διακριτικά στο αυτί του φίλου του:

    • Θεές, δικέ μου τι διαλογισμός, εδώ θα κολαστώ...
Τότε όμως ο δάσκαλος απευθύνθηκε στην σοβαρή Μίνα, με άψογα ελληνικά:
  • Καθίστε παιδιά μου, θα ξεκινήσουμε με το τζίμπερις,  είπε ο δάσκαλος Μπουρδιζενά.
  • Μάλιστα σεβάσμιε δάσκαλε, είπε η Μίνα και στο Νικολάκη φάνηκε πολύ ψαρωμένη.
''Το Τζίμπερις παιδιά μου'', συνέχισε ο σεβάσμιος δάσκαλος, ''είναι το πρώτο από τα στάδια του διαλογισμού. Ο κανόνας είναι απλός. Προσπαθείτε να μιλήσετε σε κάποια γλώσσα που δεν γνωρίζετε. Οι γλώσσες που μιλάτε αποκλείονται. Είναι μία απλή τακτική για να αποβάλλετε την ένταση από τον εσωτερικό σας κόσμο. Θα ξεκινήσουμε από την κυρία της παρέας. Η Αγνή και η Αρετή, θα βοηθήσουν αν δυσκολεύεστε'', είπε ο δάσκαλος Μπουρδιζενά δείχνοντας τις λυγερές κοπέλες.
Μα που! Κόκαλο η Μίνα, έπαθε αλαλία. Δηλαδή όχι ακριβώς, ένα ασθενικό '' α '' ακούστηκε σα να ερχόταν πολύ αδύναμο από τα στήθη της.
Τότε η Αγνή και η Αρετή άρχισαν εν χορώ (!), να λένε διάφορα ακατάληπτα, στα αυτιά του Μίλτου ακουγόταν σαν γλυκιά πολυλογία, ο Νικολάκης σκεπτικός από την άλλη ανησυχούσε πόσο θα τον χρεώσει ο Μπουρδιζενά γι αυτή την..συνεδρία.
Κάποτε οι κοπέλες σταμάτησαν τα ακατάληπτα και ο δάσκαλος απευθύνθηκε στον Μίλτο:
    • ''Η σειρά του νεαρού κυρίου τώρα.''
Δεν ξέρω πως συνέβη, υπάρχουν μερικά γεγονότα στη ζωή που είναι εντελώς ανεξήγητα όσο κι αν χρησιμοποιούμε την μοντέρνα επαγωγική λογική για να τα εξηγήσουμε.
Έτσι ανεξήγητα λοιπόν ο Μίλτος άρχισε να μιλάει με ταχύτητα.

''Ζουοέι μανάρ γουσί τε ντι ιγκό χαϊτσού. Κουά να μτότο βα κβανζα μουνάρ κουτοκούγα να μσιχο βανγου. Βατάσι νο μουγεν μαναρού χαχιμετε νο ακασάν ο ρινο σιίτε ιμασου. ''
-Αχ, αναφώνησε έπειτα ο Μίλτος, ''αισθάνομαι πιο ελαφρύς, πιο ελεύθερος...'' Και ενώ τα έλεγε αυτά κάρφωσε με νόημα τους λυγερούς γοφούς της Αρετής, που προκλητικά τέντωναν τον αέρινο χιτώνα.

    • ''Τέλεια!! '' Αναφώνησε ενθουσιασμένος ο Δάσκαλος, ενώ ο Nικολάκης τον κοιτούσε άφωνος και η Μίνα σκεπτική, ''Νικολάκη, εσύ τώρα''.
Και σαν από θαύμα ο Νικολάκης τα είπε μια χαρά με την σειρά του:
''Μέιμ σούντα καρανά καχάτα χου μαίμ σαντακαρά μαναρί μάιμ ούνα ντονόμ καχατε χαίμ. Νίμεν λία σι μαναρί σαχώρ γίνκερ! ''

Η Μίνα όμως με το τέλειο θηλυκό ένστικτο την μυρίστηκε τη δουλειά. Και επενέβη:
  • ''Δάσκαλε, μπορώ κι εγώ.'' είπε και άφησε κατά μέρος τις ντροπές.  Και πρόφερε  σε άπταιστη τζιμπερογλώσσα:
''Τζιμπερολιγούρια, θα σας τζιμπεροπιπερώσω την γλώσσα. Και σταματήστε τα καρφώματα γιατί μίμι νι χασιρά σανά. Άντε τζιμπεροσαβουροεπιβητορέξ!!''

Και κοίταξε χαμογελώντας τον σεβάσμιο Δάσκαλο, που παρέμενε γαλήνιος:

Δάσκαλε ευχαριστούμε, την άλλη φορά θα έρθω μόνη μου για διαλογισμό. Οι τζιμπερομπεμπέδες στο σπίτι με πίτσα, μπύρα και μπάλα! Άντε, μέχρι και Κινέζικα  μαθαίνουν όταν τους το επιβάλλει το...

Ο σεβάσμιος Δάσκαλος χαμογέλασε. '' Καλό κατευόδιο κόρη μου. Η Αγνή θα σας κόψει την απόδειξη.'' Στο Νικολάκη δεν άρεσε και τόσο αυτό, αλλά αποζημιώθηκε κάπως από τις αέρινες κινήσεις της Αγνής, που τρεμούλιαζαν τον χιτώνα και τον ίδιο. Πλήρωσε αδιαμαρτύρητα την τσουχτερή αμοιβή. Α και ο Μίλτος. Αυτός εξακολουθούσε να λέει κάτι ακατάληπτα. Τον είχε κερδίσει ο..διαλογισμός!

10/2/11

Mohammed from Cairo



Mohammed comes from Cairo in Egypt. I met him in my village square where I was looking for a handy man to work in my plantation. The job involved collecting olives from the olive trees. A job common in my hometown. I arrived late as usual, since I had to...escpape, from the city because I could not obtain for easy a leave from my main job this period. In the square where I met Mohammed was the usual, unofficial, unionist, who told me bluntly:

"Take him at this price" (yes the price was expensive).

I felt helpless like a poor boss, driven by those dark skinned unionists. However, I made a virtue of necessity and hired him. Mohammed did not speak Greek and was tall and thin. In addition to the language barrier, Mohammed's problems were many. I had to show him every single task he had to do. That took us more than half the day. Basically, communication was by gestures. At some points, Mohammed pronounced some Arabic words such as Allah, Ramadan, etc. I knew from experience that during this period of December, the Muslim celebrated Ramadan, a period of fasting. Consequently, if you hire an Arab worker, he will not eat nor drink before sunset, this could be a disadvantage for any ...boss like me. Usually the worker gets really hungry dehydrated and weak during the afternoon hours.
More problems also occurred... Five times a day, Mohammed took a linen bag, knelt on the ground and began prayers to Allah. But there was usually an orientation problem, Mohammed made his prayers to the sea side, which in this area is always in the north (sic).I had to explain to Mohammed out of inexplicable tenderness that if he wanted to pray to Mecca, he had to change his direction to the east because from this side was only Slavic and Germanic people. After many trials, I managed to teach him. The whole day was spent, well almost the whole day, the time was four o’clock. Collecting olives was far behind schedule and I hoped that we would have a more productive hour until five. My mistake, because Mohammed then made a gesture that all proletarians in our hard world know. He showed me the Watch on his left hand. Eight to four, I translate for you the gesture, stop working. I immediately understood the implication and obediently began to gather equipment. Another busy day has an end. I paid the bitter wages set by the...unionist, with my hard Euro, and I made an appointment for the next day.
Mauve dusk anymore, and I drove the car in rural way back, I was watching Muhammad stoic and silent, perhaps he was thinking of dinner, as his good Lord makes it possible to eat everything he wants after sunset. Well, if I want to tell you the truth,as newly established and subsidized capitalist farmer, I thought he should be sacked immediately. But then I do not know how, if it is by sensitivity or pride, I felt sorry for the thin young man from Cairo. I began to speculate about his family, the apparent poverty and illiteracy, he was a kid who was thrown without supplies onto this hard planet to survive. And finally I thought:

''Anyway I will not ever become a boss. Let's keep him.''

And I told you this story to explain why I never became boss ... And to tell you, also, that Mohammed might be protesting now, united with one million others, somewhere in Tahrir Square, in Cairo in Egypt. Claiming a place under the sun of this world. Good luck Mohammed.

Updated and corrected with the help of a good friend. TY!

3/2/11

To μπατσάκι


Το μπατσάκι είναι υποκοριστικό του μπάτσος. Διαπίστωσα ότι ο σεβαστός καθηγητής δεν συμπεριέλαβε αυτή την λέξη στο καταπληκτικό λεξικό του, αν και του είχα επισημάνει την παράλειψή του (sic). Αντιθέτως έχει λήμμα για μπάτσος, μπατσίνα, όχι όμως για το μπατσάκι. Παρεμπιπτόντως να σας το εξηγήσω, η λέξη  προέρχεται από την τουρκική λέξη “baç” που σημαίνει “φόρος”, ήταν ένα φόρος που εισέπρατταν οι χωροφύλακες, μάλλον πληρώνονταν με αυτόν στο ιδιόμορφο οθωμανικό σύστημα.

Το μπατσάκι στα νέα ελληνικά όμως είναι η ελληνοπρεπής εκδοχή αυτού που ονομάζουμε σεκιουριτάς. Είναι ένας φτηνός εργαζόμενος που συνήθως υπογράφει κάποια ληστρική σύμβαση με το αφεντικό του για ψίχουλα, αχ Ελλάδα του Μνημονίου, και αστυνομεύει, χωρίς να οπλοφορεί, ιδιωτικούς χώρους, σούπερ μάρκετ, εμπορικά κέντρα, κλπ. Δεν ξέρω ποιος κακοήθης προφανώς εγκέφαλος σκέφτηκε να τους ονομάσει έτσι, σε αντιδιαστολή  με τα σοβαρά όργανα του Νόμου και της Τάξης, που οπλοφορούν και ονομάζονται σκέτο, μπάτσοι. Ά, να τους προσέχετε αυτούς, έχουν και άλλα σαδιστικά όργανα όπως χειροπέδες και ενίοτε τα χρησιμοποιούν όταν τους τσατίσετε. Κορίτσια μην φαντασιώνεστε σας παρακαλώ με τις χειροπέδες και τις στολές, εδώ κάνουμε σοβαρή αρθρογραφία...
Εγώ θέλω μόνο να μιλήσω για το δικό μου μπατσάκι, που δουλεύει στο σούπερ μάρκετ και έχει πάρει στα σοβαρά την δουλειά του, όπως  οφείλει να κάνει κάθε εργαζόμενος, από καταβολής κόσμου. Έχει ξυρισμένο κεφάλι και πολύ μαχώ λούκ. Νεαρός, ψηλός και γεροδεμένος, όπως πρέπει να είναι το ιδανικό μπατσάκι, είναι συνεχώς σε εγρήγορση. Έχει θυμωμένο και πολύ καχύποπτο βλέμμα που σε σκανάρει συνεχώς, σαν μηχάνημα αξονικής τομογραφίας.
Εγώ από την άλλη συνήθως κυκλοφορώ χύμα, αξύριστος και λοιπά, δεν ξέρω γιατί, μάλλον έτσι μου την δίνει, ίσως βαριέμαι κιόλας, άβυσσος η ψυχή των...χυμείων. Τώρα τον χειμώνα μάλιστα, έχω και ένα παλιό σακάκι με πολυυυύ μεγάλες τσέπες, ναι το βρήκατε, αυτό το ντύσιμο εκνευρίζει πολύ τα ψαγμένα μπατσάκια. Πηγαίνω λοιπόν στο σούπερ μάρκετ με αυτό το σακάκι και το αγαπητό μου μπατσάκι καρφώνει αμέσως πάνω μου το θυμωμένο βλέμμα του και δεν το ξεκολλάει με τίποτα σας λέω. Γυρνάω την πλάτη μου, αλλά πάλι έχω αυτή την δυσάρεστη αίσθηση, ότι κάποιος με παρακολουθεί αγρύπνως.
Μερικές φορές τσεκάρω την κατάσταση, στρίβω απότομα και με ταχύτητα προς τα πίσω, δήθεν ότι ξέχασα το νουνού από το ράφι. Και φυσικά πάντα συλλαμβάνω το μπατσάκι να με παρακολουθεί προσεχτικά.

Για να σας πω την αλήθεια, στην αρχή εκνευριζόμουν πολύ με αυτό το θέμα. Μετά όμως, δεν ξέρω γιατί, κάπως το βρήκα διασκεδαστικό. Άρχισα λοιπόν κι εγώ τον..αθέμιτο ανταγωνισμό. Ειδικά τον χειμώνα, άλλο μυστήριο κι αυτό να αναλύσω, έχω μια ιδιαίτερη προτίμηση στις σοκολάτες, ενώ γενικά δεν μου αρέσουν τα γλυκά. Το αγαπημένο μου σούπερ μάρκετ λοιπόν έχει ένα καταπληκτικό ράφι με σοκολάτες. Πάντα, όταν πλησιάζω εκεί το βήμα μου αποκτά αυτοπεποίθηση. Κοιτάζω το μπατσάκι στα μάτια και χαμογελώ μυστηριωδώς. Μάλιστα έχω αποκτήσει και ένα απρόσμενο τικ, του ανοιγοκλείνω γρήγορα τα μάτια, πως κάνουμε ματάκια, έτσι. Αυτός πάλι με την σειρά του σμίγει τα φρύδια και με καρφώνει επιτιμητικά. Τότε λοιπόν και 'γω αρπάζω γρήγορα μια σοκολάτα από το ράφι, και κάνω πως την βάζω στην τσέπη του άθλιου σακακιού μου. Αμέσως το μπατσάκι μπαίνει σε συναγερμό και το σώμα του τοποθετείται σε θέση μάχης.
Τότε όμως εγώ χτυπάω κάπως θεατρικά με το ελεύθερό  χέρι μου  το μέτωπο , σάμπως να ξεχάστηκα, σάμπως να ήμουν αφηρημένος και γυρνάω άμεσα την σοκολάτα στο ράφι. Κάνω πάλι τα αγαπημένα μου ματάκια και απομακρύνομαι σοβαρός.

Τέλος πάντων με αυτό τον τρόπο καταπολέμησα τον εκνευρισμό μου με το μπατσάκι του σούπερμάρκετ. Μόνο να, επειδή τώρα τελευταία γυρνάω συχνά στην αγαπημένη μου πόλη, άρχισα να παρατηρώ προσεκτικότερα. Και είδα ότι γεμίσαμε τις πόλεις μας και τα μαγαζιά μας με μπατσάκια. Φοράνε κάτι απίθανες στολές, με διακριτικά που θυμίζουν αξιωματικούς του Σταρ Τρεκ και αστυνομεύουν συνεχώς και παντού. Και μιας και είμαι ένα χωριατόπαιδο που θυμάται τις ανοιχτές πόρτες στην γειτονιά που δεν τις αστυνόμευε κανείς, με πιάνει ξέρετε μια μελαγχολία. Ζούμε memorandum days και το μπατσάκι είναι ένα επάγγελμα με μέλλον.

1/2/11

Ο Μωχάμετ από το Κάιρο


Γνώρισα τον Μωχάμετ από το Κάιρο στην πλατεία του χωριού, ψάχνοντας εργάτη για αγροτικές εργασίες. Κατέφτασα τελευταίος, ως συνήθως, από την πόλη, καθώς δεν μπορούσα να εξασφαλίσω άδεια για να μαζέψω τις ελιές. Στην πλατεία υπήρχε ο...συνήθης καθοδηγητής ο οποίος μου είπε κοφτά:

-Θα πάρεις αυτόν και στοιχίζει τόσο.

Πάλι αισθάνθηκα μαλάκας αφεντικό που μου κάνουν κουμάντο οι εργατοπατέρες, αλλά έκανα την ανάγκη φιλοτιμία και τον πήρα. Ο Μωχάμετ δεν ήξερε λέξη Ελληνικά και ήταν ψηλός και ξερακιανός. Στο χωράφι τα προβλήματα ήταν πολλά. Μέχρι να του δείξω τι έπρεπε να κάνει φάγαμε την μισή μέρα. Η συνεννόηση γινόταν βασικά με χειρονομίες, απλά τον άκουγα να επαναλαμβάνει συχνά αραβικές λέξεις με βαριά προφορά, Αλλάχ, ραμαζάν κλπ. Ήξερα φυσικά από πείρα ότι την περίοδο εκείνη του Δεκεμβρίου γιορτάζεται το μουσουλμανικό ραμαζάνι, οπότε αν είχες άραβα εργάτη δεν έτρωγε και δεν έπινε πριν το ηλιοβασίλεμα, πράγμα που μπορούσε να αποβεί μειονέκτημα για ένα αφεντικό σαν του λόγου μου, συνήθως ο εργάτης μετά το μεσημέρι άρχιζε να..ρετάρει. Υπάρχουν και άλλα θέματα κατά την διάρκεια του Ραμαζανιού. Πέντε φορές κάθε μέρα ο Μωχάμετ έπαιρνε ένα λινό τσουβάλι, γονάτιζε στην γη και άρχιζε τις επικύψεις στον Αλλάχ. Αλλά υπήρχε συνήθως πρόβλημα..πυξίδας καθώς έκανε τις προσευχές του προς την πλευρά της θάλασσας, που στην συγκεκριμένη περιοχή είναι... πάντα στον βορρά. Εγώ από μια ακατανόητη ευαισθησία βάλθηκα να του εξηγώ ότι αν ήθελε να προσκυνήσει προς την Μέκκα, αυτό έκανε στο τσουβάλι πέντε φορές την ημέρα, έπρεπε να αλλάξει την κατεύθυνση προς τα ανατολικά καθώς από την πλευρά που προσκυνούσε υπήρχαν μόνο Σλαβικοί και Γερμανικοί λαοί. Με τα πολλά κατάφερα να του το μάθω, αλλά με όλα αυτά πέρασε σχεδόν όλη  μέρα, πήγε τέσσερις ή ώρα. Η συλλογή ελαιοκάρπου είχε μείνει τραγικά πίσω και ήλπιζα ότι θα είχαμε μία ακόμα παραγωγική ώρα μέχρι τις πέντε. Αλλά φευ, τότε μου έκανε την χειρονομία που ξέρει καλά κάθε προλετάριος του σκληρού μας κόσμου, δηλαδή μου έδειξε με τον δείκτη του δεξιού του χεριού το ρολόι στο αριστερό. Οχτώ με τέσσερις, σας μεταφράζω την χειρονομία, στοπ δουλειά. Εγώ κατάλαβα αμέσως το υπονοούμενο και πειθήνια άρχισα να μαζεύω τον εξοπλισμό για να σχολάσουμε. Άλλη μία κουραστική μέρα είχε λάβει τέλος. Του πλήρωσα το τσουχτερό μεροκάματο που είχε ορίσει ο εργατοπατέρας με τα σκληρά μου Euro, που να ήξερα τότε το μέλλον, και έδωσα ραντεβού για την επόμενη μέρα.

Μαβί σούρουπο πια, καθώς οδηγούσα το αγροτικό αυτοκίνητο στον δρόμο της επιστροφής, παρατηρούσα τον Μωχάμετ στωικό και σιωπηλό, ίσως να σκεφτόταν το βραδινό φαγητό, καθώς ο καλός θεός του τού επιτρέπει να τρώει ότι θέλει μετά την δύση του ήλιου. Για να σας πω την αλήθεια, εγώ, ως νεόκοπος και επιδοτούμενος καπιταλιστής αγρότης, σκέφτηκα ότι έπρεπε να απολυθεί πάραυτα. Μετά όμως, δεν ξέρω πως, από ευαισθησία, από φιλότιμο, λυπήθηκα το ξερακιανό παιδί από το Κάιρο. Άρχισα να κάνω υποθέσεις για την οικογένειά του, την εμφανή φτώχεια του και αγραμματοσύνη, ήταν ένα παιδί που το έριξαν χωρίς εφόδια στον σκληρό αυτό πλανήτη για να επιβιώσει. Και τελικά σκέφτηκα:
-Α στο καλό, έτσι κι αλλιώς εγώ δεν θα γίνω ποτέ αφεντικό. Ας τον κρατήσω.
Και όλη αυτή την ιστορία σας την είπα για να σας εξηγήσω γιατί δεν έγινα ποτέ αφεντικό...Και για να σας πω επίσης ότι αυτό το παιδί ίσως να διαδηλώνει τώρα, μαζί με ένα εκατομμύριο άλλους, κάπου στην πλατεία Ταχρίρ, στο Κάιρο της Αιγύπτου. Διεκδικώντας μια θέση στον ήλιο αυτού του κόσμου.
Καλή τύχη Μωχάμετ.