31/1/11

Η Κερατέα και το κράτος των Αθηνών




Το 1864 ιδρύθηκε στο Λαύριο η Εταιρεία “ Roux-Serpieri-Fressynet”, από ένα Ιταλό μεταλλειολόγο που, μαζί με Γάλλους χρηματοδότες, αγόρασαν από την Μονή Πεντέλης και την κοινότητα της Κερατέας 11.000 στρέμματα γης για να αρχίσουν εξόρυξη μεταλλευμάτων και να στήσουν τα μεταλλεία του Λαυρίου , που οδήγησαν αργότερα στα περίφημα Λαυρεωτικά και στην πρώτη χρηματιστηριακή φούσκα του νεοσύστατου Νεολληνικού κράτους.

Το 1982 η ΕΡΤ παράγει ένα σήριαλ, το πρώτο κάτω από την διοίκηση της πρωτοεκλεγείσας τότε σοσιαλιστικής κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου, τα “Λαυρεωτικά”. Τυχαίο; Δε νομίζω!
Η πολύπαθη περιοχή της Λαυρεωτικής, ουσιαστικά το νοτιότερο τμήμα της Αττικής χερσονήσου, υποφέρει πάνω από ένα αιώνα από περιβαλλοντική και κοινωνική υποβάθμιση, θύμα μιας παράδοξης επιμονής του κράτους των Αθηνών. Τα μεταλλεία του Λαυρίου, τότε, αύξησαν τη νοσηρότητα και θνητότητα της περιοχής, και έμειναν εκεί εξορύσσοντας, από τα αρχαία λατομεία, μεταλλεύματα μέχρι το 1977.

Το γνωστό κτίριο του Κονοφάγου, στο Τεχνολογικό και Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου, κρύβει μια τοξική βόμβα μεγατόνων για τους κατοίκους της περιοχής, με αποθηκευμένους σε κακές συνθήκες 150 τόνους βαρέων μετάλλων και αρσενικού. Το ΕΜΠ, με ευρωπαϊκά κονδύλια, κατασκεύασε επιτόπου, στο χώρο του πάρκου, ένα πρωτοποριακό υπόγειο απόθεσης επικίνδυνων αποβλήτων, αλλά η μεταφορά των αποβλήτων δεν έχει ΑΚΟΜΑ πραγματοποιηθεί. Οι κάτοικοι της Λαυρεωτικής εξακολουθούν να ζουν κάτω από τον κίνδυνο διαρροής μολύβδου, καδμίου, αρσενικού, από ένα ετοιμόροπο κτίριο, αλλά φυσικά η κοινωνία μας περί άλλων τυρβάζει. Ρυπογόνες βιομηχανίες, το εργοστάσιο της ΔΕΗ, οι πυλώνες υψηλής τάσης που τροφοδοτούν με ρεύμα όλο το λεκανοπέδιο, αλλά επιβαρύνουν την υγεία των κατοίκων της περιοχής, συνθέτουν ένα πολύ τοξικό περιβάλλον για να ζει κανείς.
Και όμως, οι κυβερνώντες πολιτικοί, φρόντισαν να προσθέσουν στην πολύπαθη περιοχή άλλο ένα πρόβλημα. Και δείτε πως!!! Αφού χαρακτήρισαν όλη την περιοχή σαν αρχαιολογικό χώρο και υποβάθμισαν δραματικά την αξία της γης, μετά χωροθέτησαν και ένα ΧΥΤΑ, ΧΥΤΥ, πείτε το όπως θέλετε, πάνω στο διπλανό όρος του Οβριόκαστρου, κοντά σε πιθανολογούμενο προϊστορικό οικισμό, πάνω από την κοιλάδα των Μεσογείων και δίπλα σε μερικές από τις καλύτερες παραλίες της Αττικής. Τα μισόλογα δεν έχουν τελειωμό φυσικά. Τους είπαν για εργοστάσιο επεξεργασίας απορριμάτων, εργοστάσιο δεν βλέπουν. Ποιος σώφρων πολίτης του φαιδρού αυτού κράτους δεν θα υποπτευόταν ότι απλώς θα τα θάψουν και το εργοστάσιο...βλέπουμε;
Έχουν υποχρέωση οι ήδη μολυσμένοι και επιβαρυμένοι να δεχτούν τα σκουπίδια όλων των άλλων; Που είναι τα ανταποδοτικά τους οφέλη; Πουθενά. Πηγαίνετε να δείτε πως οι τηλεοπτικοί αστέρες των δελτίων ειδήσεων παρουσιάζουν το θέμα. Εντελώς λανθασμένα. “Ναι οι κάτοικοι της Κερατέας έχουν δίκιο αλλά δεν είναι κι αυτός δημοκρατικός τρόπος επίλυσης των προβλημάτων...” κλπ κλπ. Λάθος! Οι κάτοικοι της Κερατέας είναι αγανακτισμένοι, το ποτήρι έχει ξεχειλίσει γι αυτούς. Γιατί είναι τα μόνιμα θύματα της αστικής εξέλιξης της Αττικής εδώ και πάνω από ένα αιώνα. Και βλέπουν ότι για άλλη μια φορά δρομολογείται να τους δώσουν αυτά που δεν θέλει κανείς. Τα σκουπίδια αυτή τη φορά.
Αυτό που παίζεται στην Κερατέα δεν είναι μια απλή τοπικιστική αντίδραση για τα δυσάρεστα σκουπίδια. Είναι η αντίδραση των κερατάδων και δαρμένων, των καταφρονεμένων της Αττικής.
Η αλήθεια είναι απλή. Πολιτικοί αυτής της χώρας, πηγαίνετε να χωροθετήσετε έναν κομψό ΧΥΤΥ στην Εκάλη και στην γύρω περιοχή. Ή μήπως δεν αντέχει η αριστοκρατική σας μύτη την οσμή; Φτιάξτε σε συνεργασία με τις περιβαλλοντικές οργανώσεις ένα ολοκληρωμένο δίκτυο διαχείρισης απορριμάτων, έτσι ώστε να μειωθεί ο όγκος των σκουπιδιών.
Ιδέες και λύσεις υπάρχουν φυσικά. Αλλά όταν είσαι αποφασισμένος να εφαρμόσεις την αδικία , επόμενο είναι να φωνάζεις τα σώματα ασφαλείας να σε βοηθήσουν. Μαθημένο σε τέτοια άλλωστε το νεοελληνικό κράτος, εκεί κοντά, στην απεναντινή Μακρόνησο, δεν..απέρριπτε παλαιότερα τους...κομμουνιστάς;
Θα το επαναλάβω, όπως μου το είπε πολύ όμορφα ένας φίλος τις προάλλες. “ Για μένα δεν με νοιάζει και τόσο. Αλλά κοιτάζω τα παιδιά μου και αναρωτιέμαι σε ποιον κόσμο ετοιμάζομαι να τα ρίξω. Ίσως θα πρέπει να κάνω κάτι. “
Ναι, οι κάτοικοι της Κερατέας αποφάσισαν να κάνουν κάτι. Γιατί κοίταξαν στα μάτια τα παιδιά τους. Ή όπως πολύ ωραία το τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος..

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά, στην αγορά στο Λαύριο....



30/1/11

Η θέα από το νέο νοσοκομείο του Παραλιμνίου - Μέρος δεύτερο


Συνεχίζεται από εδώ

Σύμφωνα με άρθρο στο ελληνικό τμήμα της Wikipedia, η Αμμόχωστος ήταν το 1974 μια σύγχρονη πόλη 40.000 κατοίκων, ανεπτυγμένη πολύ τουριστικά και οικονομικά. Ήταν δε το κυριότερο λιμάνι της Κύπρου. Η ιστορία της πόλης χάνεται στο βάθος των αρχαιοελληνικών εποικισμών, καθώς η αρχαία ονομασία της πόλης ήταν Σαλαμίς, ενώ το σύγχρονο όνομά της ανάγεται στον 4ο μ.Χ. αιώνα. Στο φράγκικο κάστρο της Αμμοχώστου λέγεται ότι τοποθετεί ο Σαίξπηρ την εξέλιξη της τραγωδίας του “Οθέλλος”.
Θέλω να πω ότι η Τουρκική κατοχή της Αμμοχώστου και μάλιστα με τον τρόπο που αυτή έχει εξελιχθεί, δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για την σημαντικότερη ίσως πόλη της Κύπρου, σύμβολο επίσης αντίστασης στην τουρκική κατοχή, καθώς η άμυνα της στην τουρκική πολιορκία του 1571 υπήρξε λυσσαλέα και προκάλεσε εκατόμβη θυμάτων στους πολιορκητές. 

Αλλά ας αφήσουμε για λίγο την έρημη πόλη και ας κοιτάξουμε ευρύτερα το κυπριακό πρόβλημα. Αν επισκεφτεί κανείς την πόλη της Λευκωσίας και οδηγήσει στους δρόμους της, πέφτει συνεχώς πάνω σε φυλάκια που κόβουν δρόμους στην μέση και αντικρίζει μπροστά του τις τουρκικές σημαίες. Τις υψώνουν στα φυλάκια, τις ζωγραφίζουν στα βουνά σε φαραωνικό μέγεθος, ένα πέπλο τρόμου που δεσπόζει παντού στο πολύπαθο νησί. Μια επίσκεψη μάλιστα στο κατεχόμενο τμήμα της Λευκωσίας, αποκαλύπτει περισσότερα. Στην κεντρική αγορά του Τουρκικού τομέα, θα δει μία τεράστια φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ δίπλα στην κεντρική είσοδο και έναν μυστακοφόρο Τουρκοκύπριο αστυνομικό να παρακολουθεί βλοσυρά τους επισκέπτες.

Ο συμβολισμός είναι φανερός. Η συμπεριφορά των Τούρκων εκπορεύεται από την εθνική τους ανασφάλεια. Στην Κύπρο αντανακλάται ένα τεράστιο πρόβλημα του Τουρκικού κράτους, που προσπαθεί να αποκτήσει σύγχρονη εθνική συνείδηση, ενώ έμαθε από αιώνες να λειτουργεί σε ένα πολύπλοκο πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Γι αυτό έχει τόσο μεγάλη ανάγκη να επιδεικνύει τις σημαίες του, γιατί η εθνική του υπόσταση υπολείπεται και όχι μόνο, αμφισβητείται ευθέως από τους πληθυσμούς που πολλάκις καταπίεσε στο εσωτερικό του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι Κούρδοι της Ανατολίας.
Αν δούμε λοιπόν το πρόβλημα από αυτή την γωνία, είμαστε σε θέση να καταλάβουμε ότι και οι Τουρκοκύπριοι έχουν χάσει πολλά από την συνύπαρξη με τον Τουρκικό στρατό. Ας προσπεράσουμε χάριν του κειμένου το σοβαρό πρόβλημα της διεθνούς τους απομόνωσης. Το πιο σοβαρό πού έχασαν είναι η δυνατότητα να αντιμετωπίσουν με ένα διαφορετικό τρόπο τον Τουρκικό εθνικισμό. Η πολυπολιτισμική δομή της Κυπριακής κοινωνίας, δηλητηριάστηκε νωρίς από τους Άγγλους κατακτητές, για τους μικροπολιτικούς τους λόγους. Χάθηκε όμως έτσι μία μοναδική δυνατότητα, το να μοιραστούν μαζί μία πατρίδα, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, με τζαμιά και εκκλησίες, δυνατότητα που θα μπορούσε να προσφέρει πολλά στους ίδιους τους Κύπριους, αλλά και στην Τουρκία και στην Ελλάδα.

Γιατί και εμείς οι Ελλαδίτες, όπως μας αποκαλούν συχνά οι Κύπριοι Έλληνες, φέρουμε σοβαρές ευθύνες. Ο δικός μας εθνικισμός έκανε πολλές φορές τα πράγματα δύσκολα στο πολύπαθο νησί. Δεν ξέρω πραγματικά πόσο καλύτερα θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν θα πρέπει να είμαστε φοβικοί απέναντι στο Κυπριακό πρόβλημα. Θα έπρεπε να ενισχύσουμε Έλληνες και Τούρκους της Κύπρου να ζήσουν με τους δικούς τους όρους, να παλέψουμε για να καταλυθεί το επονείδιστο καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων, πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η Τουρκική εισβολή.
Και ή έρημη πόλη; Η έρημη πόλη πρέπει να ξαναμιλήσει Ελληνικά. Έχει το δικαίωμα και κανείς δεν μπορεί να της το στερήσει με τα όπλα. Είμαι σίγουρος ότι θα το καταφέρει τελικά. Θα τα μιλήσει με τον δικό της τρόπο, όπως εύγλωττα υπαινίσσεται το ρήμα της φωτογραφίας, με την αρχαιοελληνική εκφορά του. Ανοίξετε...

Αρκετή ώρα μετά τελείωσαν τα ραντεβού μου στο νοσοκομείο του Παραλιμνίου. Είδα και μίλησα μαζί με πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους, με καθαρά ελληνικά πρόσωπα. Βγήκα από το νοσοκομείο με πλήθος συναισθημάτων. Αντιμέτωπος και πάλι με το καυτό ήλιο του απομεσήμερου. Αλλά αυτή τη φορά θα έκανα κάτι.   Είχα ήδη μαζί μου την βερμούδα, το καπέλο και τα γυαλιά μου. H δυνατή Οκτάβια μούγκριζε ανυπόμονα. Πάτησα το γκάζι για τον Πρωταρά  και άφησα πίσω μου τους σύγχρονους ακρίτες του Ελληνισμού να συνεχίσουν την μάχη τους. Ήμουν σίγουρος ότι θα την δώσουν καλά. Εγώ θα πήγαινα για μπάνιο. Ένας Ελλαδίτης σε μια πολύ Ελληνική γωνιά του κόσμου.

Η θέα από το νέο νοσοκομείο του Παραλιμνίου Μέρος πρώτο


Μια καυτή μέρα του Ιουλίου έφτασα στο νέο νοσοκομείο του Παραλιμνίου, οδηγώντας από την Λευκωσία. Όπως ήμουν καλά προφυλαγμένος μέσα στην κλιματιζόμενη Octavia, δεν είχα αντιληφθεί την αφόρητη ζέστη που εξελισσόταν. Αλλά όταν κατέβηκα από το αυτοκίνητο, δέχθηκα το πυρωμένο καλωσόρισμα του μεσογειακού ήλιου...
Ήταν μια ενδιαφέρουσα διαδρομή, από την παλιά οδό Λευκωσίας – Αμμοχώστου, ο οποίος στην πραγματικότητα είναι ένας ευθύς και μακρύς επαρχιακός δρόμος. Μια διαδρομή στο μέσον ακριβώς της Πράσινης γραμμής, με φυλάκια εκατέρωθεν που φυλάνε βαριεστημένοι φαντάροι.
Οι πολλές σημαίες κάνουν βαριά την ατμόσφαιρα. Δεν φτάνουν οι τόσες τουρκικές, ελληνικές, κυπριακές σημαίες. Είναι και οι σημαίες του ΟΗΕ.. Όμως σε αυτή την διαδρομή οι σημαίες δεν τελειώνουν ποτέ. Λίγο πιο πέρα, κοντά στο ελληνοκυπριακό χωριό του Αγίου Νικολάου, συνάντησα και τις αγγλικές σημαίες της βρετανικής βάσης της Δεκέλειας. Παραπέρα, δηλαδή στο αμέσως επόμενο από την βάση round about,όπου έφτασα λόγω μιας σύγχυσης για την διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσω, ήταν και ένα τουρκοκυπριακό μπλόκο.
Εκεί ένας ευγενής Τουρκοκύπριος, με καλά ελληνικά, με προέτρεψε να οδηγήσω μέσα στα κατεχόμενα, αφού όμως αγοράσω ασφάλιση μίας ημέρας για το αυτοκίνητο, μιας και οι ασφαλιστικές εταιρείες δεν καλύπτουν τις ζημιές στην ζώνη της κατοχής. .
Αρνήθηκα ευγενικά και συνέχισα την διαδρομή μου στρίβοντας δεξιά, περνώντας μέσα από τον πολύ περιποιημένο οικισμό του Αγίου Νικολάου, με κατεύθυνση προς την Δερύνεια. Ανοιχτοί κάμποι γύρω γύρω, η Κύπρος είναι ένα πολύ ομαλό νησί και όλη εκείνη η περιοχή χαρακτηρίζεται από το λευκό ασβεστολιθικό χρώμα της γης. Λίγο μετά έφτασα στο Παραλίμνι. Και ψάχνοντας προς το τέλος της πόλης, φάνηκε επιτέλους στα δεξιά μου το μικρό νοσοκομείο.
Ο λόγος της επίσκεψής μου ήταν μία ερευνητική εργασία που ξεκίνησα, αλλά ποτέ δεν τελείωσα λόγω του ασταθούς μου χαρακτήρα...(sic).
Έπρεπε λοιπόν να μιλήσω με κάποιους από το προσωπικό. Περιηγήθηκα στα τμήματα, και χρειάστηκε να περιμένω αρκετά καθώς εκείνη την ώρα του μεσημεριού όλοι ήταν πολύ απασχολημένοι, προετοιμαζόμενοι για την αλλαγή της βάρδιας.
Σε μία από τις κλινικές αντάλλαξα λίγες μόνο κουβέντες με μια κυρία από το βοηθητικό προσωπικό, καθώς περίμενα την προϊσταμένη του τμήματος. Γρήγορα όμως αποσύρθηκα από την μάλλον τυπική αυτή κουβέντα και κατευθύνθηκα σε ένα παράθυρο του τμήματος που μου φάνηκε ότι έχει καλή θέα. Και τότε είδα για πρώτη φορά στην ζωή μου την έρημη πόλη.
Κειτόταν στο βάθος του ορίζοντα, κάπως θολή από την αχλή του καυτού μεσημεριού που την περιέβαλλε και την έκανε να αποπνέει μια αλλόκοτη ατμόσφαιρα. Στο τοπίο ανάμεσα στην πόλη και στο παράθυρό μου απλωνόταν ένας κάμπος και σκόρπια κτίσματα. Αλλά δεν μπορούσα να διακρίνω τις λεπτομέρειες λόγω της απόστασης, μα όχι μόνο. Η σκέψη μου άρχισε να ταξιδεύει μπροστά στην θέα της πόλης φάντασμα και το βλέμμα μου σκοτείνιασε. Και ένα ακατανόητο ρίγος με διαπέρασε εκείνο το μεσημέρι του Ιουλίου. Όσα είχα διαβάσει και μάθει από προσωπικές συζητήσεις, από βιβλία και διάφορες πηγές στο διαδίκτυο, πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. Το ανατριχιαστικό σκηνικό, μείγμα εθνοτικών διαφορών, μιλιταριστικής αντίληψης και ιστορικής συγκυρίας με τάραξε. Η θέα εκείνη μου φάνηκε σα μια γιγαντιαίων διαστάσεων σκηνοθεσία, από αυτές που μόνο η Ιστορία ξέρει να στήνει. Μια ολόκληρη πόλη εγκαταλελειμμένη, γύρω γύρω φυλάκια και στρατός, φρουρός μιας αμφίβολης προσωρινότητας. Ταπεινό πιόνι στη κολοσσιαία σκακιέρα της διεθνούς πολιτικής, η πόλη περιμένει σιωπηλή να αποφασιστεί η τύχη της. Στο μεταξύ ο χρόνος, αμείλικτος και ακατάλυτος, εργάζεται υπομονετικά, χωρίς συναισθήματα. Τα συναισθήματα ίσως είναι για τους βουβούς πρόσφυγες, που στεγνοί πια από δάκρυα παρακολουθούν από τα συρματοπλέγματα την μητρική τους πόλη να πεθαίνει, χωρισμένη από τα παιδιά της, που θα μπορούσαν να την φροντίσουν.
Έριξα άλλη μια μελαγχολική ματιά στην έρημη πόλη, στα άσπρα χώματα και στην ανήσυχη θάλασσα στο βάθος. Και είδα από το παράθυρο του νοσοκομείου του Παραλιμνίου, άλλο ένα επεισόδιο της πανάρχαιας διαμάχης ανάμεσα στην Ανατολή και στην Δύση, μιας διαμάχης που με έχει καθορίσει πολιτισμικά, εμένα, ένα πολίτη του Ελληνικού κράτους. Είδα μια πόλη που λέγεται Αμμόχωστος. Μια πόλη που χιλιετηρίδες ολόκληρες μιλάει Ελληνικά και τώρα πια έχει σιγήσει. Μια εκκωφαντική σιωπή που την διακόπτουν που και που οι αμανέδες που τραγουδούν οι Τούρκοι σκοποί των συρματοπλεγμάτων.
Εκεί, μπροστά στην καταφανή αγριότητα της Πράσινης γραμμής, αναρωτήθηκα για τα πράγματα που έχουν αξία, για το παρελθόν και το μέλλον μου. Εγώ, ένας ανώνυμος πολίτης, φορέας όμως μιας παλιάς κουλτούρας και κληρονόμος μιας σπουδαίας γλώσσας, αισθάνθηκα να βαραίνουν οι ώμοι μου. Γιατί κατάλαβα ότι εκεί βρίσκεται ένα απώτατο άκρο...
ΑΝΟΙΞΕΤΕ





21/1/11

Πότε καταλαβαίνουμε ότι γερνάμε




Κάποτε ο φίλος μου ο Νικολάκης ήταν με την κοπέλα του την Μίνα στο κρεββάτι, σε ένα διάλειμμα ανάμεσα σε τρυφερές στιγμές. Aμέριμνος και χαλαρός απολάμβανε αργά ένα τσιγάρο  και απαλή μουσική από το στερεοφωνικό συμπλήρωνε την ατμόσφαιρα. H Μίνα ήταν σιωπηλή και κοιταζόταν στον καθρέπτη. Τότε, έτσι στο άσχετο του το έσκασε:
     "Ξέρεις Νίκο μου, μεγάλωσαν τα βυζιά μου."
Ο Νικολάκης παραξενεύτηκε αρχικά από αυτή την δήλωση, αλλά η Μίνα δεν έδωσε συνέχεια, απλά ξάπλωσε δίπλα του και τον αγκάλιασε. Ο φίλος μου συνέχισε να σκέπτεται λίγο τα λόγια της Μίνας, αλλά τελικά υπερίσχυσε ο βρώμικος αντρικός του εγκέφαλος, και σκέφτηκε, χαμογελώντας νοερά:
"Kαλό για μένα, πάντα τα ήθελα λίγο μεγαλύτερα...."
Το περιστατικό δεν είχε καμία συνέχεια και η ζωή συνεχίστηκε αμέριμνα στο δυαράκι του ζευγαριού, μέχρι που δεκαπέντε μέρες αργότερα, καθώς οι δύο φίλοι μου παρακολουθούσαν μία ταινία στο DVD, η κουβέντα ξανάρχισε, πάλι στο ξεκούδουνο..
."Μωράκι  μου"είπε η Μίνα φορώντας την πιο γοητευτική της έκφραση,
" είμαστε τρία χρόνια μαζί, περνάμε καλά, είμαστε κάπου στα 30, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να το σκεφτούμε σοβαρά και να κάνουμε οικογένεια..."


Έξεπλάγην, που λέτε ο φίλος μου,  στον οποίο άρεσε ακριβώς η ζωή που έκανε με την αγαπούλα του και απεχθανόταν τους μπελάδες, τα σόγια και  όλο το...πακέτο του γάμου.
"Ναι μωρό μου, πρέπει να το δούμε αυτό, απάντησε χαμογελώντας διπλωματικά και μετά πήρε την αγαπούλα του αγκαλιά και την γέμισε φιλιά..."

Πάλι πέρασαν οι μέρες και αυτή την φορά ο κολλητός μου απέφευγε με διάφορες προφάσεις  την συγκεκριμένη συζήτηση. Δεν ήταν ακόμα έτοιμος για ένα τέτοιο βήμα, αλλά καταλάβαινε ότι αργά ή γρήγορα θα το αντιμετώπιζε. Η Μίνα συνέχισε την ζωή της δίπλα του χωρίς να τον ενοχλεί περισσότερο. Αυτό κράτησε κανένα μήνα μέχρι να έρθει άλλο ένα απόγευμα που το ζευγάρι καθόταν στον καναπέ, μετά από μια κοπιαστική μέρα. Τότε η συζήτηση έλαβε ένα καθαρά απειλητικό τόνο, με πρωτοβουλία της Μίνας.


"Μωρό μου, ξέρεις, μου αρέσει να ζω μαζί σου, μου αρέσει πάρα πολύ. Αλλά αισθάνομαι ότι ήρθε η ώρα να παντρευτώ και αν δεν ικανοποιήσεις αυτή μου την ανάγκη, οι δρόμοι μας θα χωρίσουν..."

Κεραμίδα που λέτε παιδιά, ο Νικολάκης δεν περίμενε ότι θα εισπράξει ωμό εκβιασμό από το μωρό του....
"Καλά μωρό μου, θα το κανονίσουμε κάποια στιγμή, ξέρεις πως είσαι ότι πιο όμορφο μου έχει συμβεί, ξέρεις θεωρώ μεγάλη τύχη το ότι σε γνώρισα και με δέχτηκες, δεν θα έκανα ποτέ τίποτα για να σε δυσαρεστήσω..."


Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα, θα μπορούσε να κλείνει εδώ αυτή η μικρή ιστορία...

Αλλά δεν είναι το θέμα της ο γάμος. Ας επιστρέψουμε στην Μίνα και στην προσωπική της στιγμή μπροστά στον καθρέπτη, καθώς κοίταζε τα βυζιά της. Η πικρή αλήθεια είναι, κατά την γνώμη μου, ότι η Μίνα έλαβε το μήνυμα από το σώμα της. Η Μίνα αισθάνθηκε να γερνάει...
Και αυτή η στιγμή είναι πολύ προσωπική για τον κάθε άνθρωπο και μπορεί να του αλλάξει τον τρόπο που βλέπει την ζωή του. Ειδικά όταν είσαι νέος και υγιής, αισθάνεσαι άτρωτος και αιώνιος.
Αλλά φευ!!! Για τον καθένα μας χωριστά, έρχεται η στιγμή που θα βρεθούμε μπροστά στον καθρέπτη, λαμβάνοντας ορατά ή αόρατα σημάδια, μιας φθοράς ανεπίστρεπτης μιας νιότης που στα σίγουρα κάποτε θα χαθεί. Και ποια είναι η απάντηση της Μίνας απέναντι σε αυτή την αδυσώπητη πραγματικότητα; Η απάντηση και  πλεονέκτημά της ταυτόχρονα,  βρίσκεται στην κοιλιά της και είναι η δύναμη της δημιουργίας μιας νέας ζωής. Ναι η Μίνα έχει το δικαίωμα και την δυνατότητα και ο Νικολάκης δεν έχει καμιά κίνηση να κάνει εκτός από το να δεχτεί τους όρους της ή να αποχωρήσει από την..παρτίδα. ΜΑΤ.
Κουράγιο φίλοι μου, η ζωή είναι ωραία....

Η ράφτρα της Κοκκινιάς


Μαλαματένια λόγια, Γιάννης Μαρκόπουλος, Μάνος Ελευθερίου
Το ιστορικό βίντεο του 1974

"Καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία και νά 'σουν ράφτρα μες την Κοκκινιά..."

Αριστουργηματικό τραγούδι, ιστορική συνάντηση, ο νεοελληνικός πολιτισμός σε μια πολύ δυνατή στιγμή του. Και η δύναμή του αυτή δεν πηγάζει από τις... συμμορίες, αλλά γεννιέται απλά και αβίαστα από την ράφτρα της Κοκκινιάς. Κοιτάζω ξανά και ξανά το παλιό  βίντεο του 1974. Τα σεμνά παιδιά που τραγούδησαν τόσο δυνατά αυτό το τραγούδι, μου φάνηκε πως γεννήθηκαν κι αυτά από μια τέτοια μάνα. Και της αποτίουν ύψιστο φόρο τιμής.
Η παλιά Κοκκινιά
Ποια είναι η ράφτρα της Κοκκινιάς; Κυριολεκτικά μιλώντας, θα μπορούσε να είναι μια προσφυγοπούλα, που κατάγεται από την χαμένη πια γι αυτήν πατρίδα της Ιωνίας, που μεγάλωσε σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον και ρίχτηκε σε ένα άθλιο αντίσκηνο στις αλάνες τότε της Κοκκινιάς, θύμα βίαιου ξεριζωμού και μιας πρωτοφανούς σε μέγεθος αλλά και ιστορική βαρύτητα, ανταλλαγής πληθυσμών. Έπρεπε να επιβιώσει χωρίς στοιχειώδη υγιεινή, με τον πόνο των τόσων χαμένων φίλων και συγγενών, χωρίς εργασία, με την αμφίβολη βοήθεια του πληγωμένου επίσης Ελληνικού κράτους και την καχυποψία των ντόπιων ελληνικών πληθυσμών.
Μια νεαρή ελληνοπούλα που την ανακάλυψε ο εγχώριος καπιταλισμός και την έκανε εργάτρια στις υφαντουργίες που ξεφύτρωσαν σαν μανιτάρια γύρω από τις προσφυγικές περιοχές. Που ξαναέστησε την ζωή της από το τίποτα, εργαζόμενη σκληρά, στα εργοστάσια, στις ταπητουργίες, στα ραφεία της εποχής. Πού έγινε παραδουλεύτρα και καθαρίστρια και που τελικά επιβίωσε, παντρεύτηκε, στέριωσε και γέννησε, η πρώτη της γενιά, τα παλληκάρια που εκτέλεσαν αργότερα οι Γερμανοί στο μπλόκο της Κοκκινιάς.
Ένα κλασσικό τραγούδι είναι πάντα επίκαιρο, πόσο μάλλον τα Μαλαματένια Λόγια. Μόνο να, στις μέρες που ζούμε, για μένα, ίσως και για άλλους, η ράφτρα της Κοκκινιάς είναι περισσότερο επίκαιρη από ποτέ. Είναι μια πολύτιμη μητέρα που θα μας καθοδηγήσει στις δυσκολίες. Που θα μας θυμίσει την λιτότητα και την αποφασιστικότητα, το κουράγιο, τις κρυμμένες, αν και αποχαυνωμένες από την κατανάλωση, δυνάμεις μας. Η ράφτρα της Κοκκινιάς είναι και μια αλλιώτικη πατρίδα. Είναι εκείνη που πρέπει να ρωτήσουμε για να κάνουμε καλύτερη την ζωή μας. Είναι ελπίδα. Η πιο πολύτιμη αποσκευή μας για το άγνωστο ταξίδι προς το μέλλον μας.

17/1/11

Η Λακκούβα


Κάθε μέρα. Κάθε πρωί... Το βάρβαρο ξυπνητήρι με ξυπνάει δια της βίας. Πάλι από την αρχή το καθημερινό τελετουργικό, το πλύσιμο, το ξύρισμα, το βιαστικό ντύσιμο, το ζέσταμα του κινητήρα της μοτοσυκλέτας μου. Κάθε πρωινό ξυπνάω πραγματικά πάνω στην μοτοσυκλέτα μου, καθώς ο διεισδυτικός αγέρας του πρωινού με ραπίζει στο πρόσωπο και ξεσηκώνει τα κύτταρά μου για άλλο ένα κοπιαστικό οχτάωρο. Και έπειτα η γνωστή πια διαδρομή, η έξοδος από το στενό αδιέξοδο όπου βρίσκεται το σπίτι μου, και η είσοδος στον κεντρικό δρόμο που θα με οδηγήσει στην δουλειά....

Η ρουτίνα, η ρουτίνα που μπορεί να είναι εξαντλητική, η ρουτίνα που μπορεί να σε νικήσει, με τις μικρές και επαναλαμβανόμενες καθημερινά δόσεις της, ένα είδος κοινωνικού μιθριδατισμού τον οποίο δέχομαι να υποστώ με αντίτιμο την ασφάλεια. 

Βαριές σκέψεις για το πρωινό...Αλλά ξαφνικά ένα βίαιο χτύπημα των αναρτήσεων της μοτοσυκλέτας μου διακόπτει τις σκέψεις. Η μηχανή γονατίζει για λίγο και η δόνηση μεταφέρεται στις αρθρώσεις των ποδιών και έπειτα σαν ένα δυνατό κύμα χτυπάει την μέση μου.

Συνηθισμένο...Η Λακκούβα. Μια ύπουλη τρύπα στην άσφαλτο, κακοτεχνία από κάποιο άνοιγμα του αποχετευτικού συστήματος, με περιμένει εκεί, πιστή στο καθημερινό μας ραντεβού,χρόνια τώρα, ένα λάθος που επαναλαμβάνω συχνά, μέσα στην πρωινή μου βιασύνη.

Η Λακκούβα είναι πια ένα κομμάτι της ιστορίας μου . Κανονικά θα έπρεπε να έχει και ένα όνομα, τόσο οικεία και γνώριμη είναι για μένα. Πέντε χρόνια εκεί, σταθερή, χωρίς κανένας να νοιάζεται γι αυτήν, παρά μόνο όταν το ταλαίπωρο αυτοκίνητό τους αισθάνεται την ύπαρξή της. Αμέσως μετά όμως όλοι την ξεχνάνε. Άδικο! Για μένα αυτή η Λακκούβα έχει ταυτότητα, είναι ένα στοιχείο της προσωπικότητας της πόλης μου. Έχει γίνει  μια σταθερή αξία, μία παιχνιδιάρα φίλη που με δοκιμάζει με τις παγίδες της. Που μου υπενθυμίζει το αναπάντεχο της διαδρομής μου, που με ρωτάει κάθε πρωινό χαμογελώντας πονηρά αν είμαι έτοιμος να εργαστώ, αν ξύπνησα αρκετά ώστε να μπορώ να επιστρέψω πίσω κάτι, έστω, από όλα όσα απλόχερα μου προσφέρθηκαν... Προκύπτουν και δυνατότητες συζήτησης από την αγαπημένη μου Λακκούβα. Με την φίλη μου την Σοφία  φιλονικούμε συχνά για το ποιος έχει πιαστεί πιο πολλές φορές στο δόκανό της, καθώς και οι δύο χρησιμοποιούμε τον ίδιο δρόμο για να πάμε στην δουλειά.
Ναι λοιπόν. Δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτήν. Την θέλω εκεί για πάντα, να παίζω τα παιχνίδια μου μαζί της. Να την αποφεύγω, να την περνάω προσεκτικά, να την ξεχνάω, εγώ, ο πολίτης της αγαπημένης μου πόλης. Θέλω να βρίσκεται πάντα εκεί, απαραίτητο συμπλήρωμα της δικής μου ύπαρξης. Και για να σας πω την αλήθεια, εδώ, στην πόλη πού τόσο λάτρεψα, που τόσο όμορφα έζησα και ζω, έχω πολλές πιθανότητες να το πετύχω....

14/1/11

O περιπτεράς φιλοσοφεί...


Είναι κακή συνήθεια το κάπνισμα και όπως είναι γνωστό, τις κακές μας συνήθειες τις επαναλαμβάνουμε. Έτσι ένα απόγευμα πήγα κι εγώ να ...επαναλάβω την κακή μου συνήθεια στον κύριο Νικηφόρο, τον περιπτερά της γειτονιάς. Αναγκάστηκα όμως να κάνω υπομονή, καθώς εκεί συνάντησα την Κούλα, μια γνωστή γειτόνισσα που τύχαινε να είναι έγκυος εκείνη την περίοδο και καθώς ήταν νέα και όμορφη, η εγκυμοσύνη την έκανε να φαίνεται σαν ολάνθιστο λουλούδι.

Η Κούλα λοιπόν ενδιαφερόταν για ένα τεύχος περιοδικού που είχε εξαντληθεί. Άλλά καθώς ήταν γνωστή με τον κο Νικηφόρο και περίεργη επίσης, άρχισε να κάνει ερωτήσεις στον, υπομονετικό όντως, περιπτερά...

- Και ο γιος σας, ο Κώστας, τι κάνει; Έχω καιρό να τον δω, ξεκίνησε η Κούλα.
- Έρχεται στο μαγαζί, απάντησε ο κος Νικηφόρος, αλλά σήμερα είχε να ρυθμίσει κάποια θέματα με τον λογιστή και τον αντικατέστησα εγώ.
- Τον θυμάμαι καλά, συνεχίζει εκείνη, συζητούσαμε πολλές φορές, πάντα έλεγε πως είναι κατά του γάμου. Άραγε παντρεύτηκε; κάνει επιτέλους την κρίσιμη ερώτηση η Κούλα.

-Ναι παντρεύτηκε πριν λίγο καιρό. Αλλά δεν έχει ακόμα παιδί...

-Μου κάνει εντύπωση, συνεχίζει η Κούλα, πάντα του άρεσε η ανεξαρτησία του! Πως το αποφάσισε;

Τότε ο κος Νικηφόρος πήρε ένα φιλοσοφικό ύφος, τέτοιο που θα το ζήλευε ακόμα και ο Σωκράτης. Στο βάθος του όμως μου φάνηκε πως έκρυβε κάποια θλίψη...

- Του το είπα πολλές φορές, αλλά δε νομίζω ότι με άκουσε ποτέ. Μάλλον ο γιος μου το κατάλαβε, πως όσο κι αν επιμένει να πετάει σαν ελεύθερο πουλί, κάποτε θα έρθει η στιγμή να του κόψουν τα φτερά. Πως όσο κι αν θέλει να διατηρήσει την ελευθερία του, κάποια στιγμή θα την χάσει. Και έτσι έκανε το βήμα...

Η ολάνθιστη Κούλα έμεινε αρχικά λίγο αμήχανη με την απάντηση... Γρήγορα όμως συνήλθε και φόρεσε το πιο γλυκό της χαμόγελο.

Να σας ζήσουν τα παιδιά, να δώσετε χαιρετισμούς στην Κώστα.
Ευχαρίστως, απάντησε ο Kος Νικηφόρος...
Και μετά ήρθε και μένα η σειρά μου, να αγοράσω τα τσιγάρα μου. Και έφυγα γεμάτος απορίες από το περίπτερο. Γιατί γαμώ το; Εγώ μόνο την κακή μου συνήθεια ήθελα να επαναλάβω...

8/1/11

Google και πολιτική

Πολιτικό σύνδεσμο ψάχνει η Google στην Ελλάδα...

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=239286

Αυτό ήταν το άρθρο της Ελευθεροτυπίας που μου τράβηξε την προσοχή. Σαν ταχτικός αναγνώστης ειδήσεων, έχω προσέξει πόσο πολύ επενδύουν στην εθνικιστική, ή εθνική αν προτιμάτε, ανάγνωση των ειδήσεων πολλά Mέσα και πολιτικές παρατάξεις στην πατρίδα μας. Γενικά η πατρίδα και ο πατριωτισμός χρησιμοποιήθηκαν τόσο πολύ στην μικρή μας χώρα που είναι σχεδόν καμένες σαν λέξεις στα διάφορα γραφεία που μας...επικοινωνούν.

Αλλά τί μας λέει εδώ το άρθρο της Ελευθεροτυπίας; Μας λέει ότι μια μεγάλη αμερικανική εταιρεία ψάχνει να βρει στέλεχος για να αναλάβει την θέση του policy maker στην Ελλάδα. Η εταιρεία ιδρύθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά φυσικά είναι πολυεθνική και όπως ίσως υποπτεύεστε όλο το ελληνικό διαδίκτυο έχει λαμβάνειν από τα διαφημιστικά προγράμματα της Google. O “δημιουργός πολιτικής” λοιπόν θα είναι κάποιο πρόσωπο που θα συνεργάζεται με πολιτικά πρόσωπα και οργανώσεις και θα προωθεί τα συμφέροντα της εταιρείας, θα προσπαθεί δηλαδή να επηρεάζει πολιτικές αποφάσεις στην Ελλάδα. Με άλλα λόγια εισάγει χωρίς τα συνήθη ψέμματα των...πατριωτών, το lobbying στην... πατρίδα μας.

Ναι καλά το καταλάβατε,  έκανα μια κάπως εσκεμμένη χρήση της πατρίδας στο κείμενό μου. Γιατί θέλω να σας κάνω να προσέξετε. Η συμπεριφορά της Google δείχνει κατανόηση του καινούριου κόσμου που αναπτύσσεται. Συμπεριφέρεται η Google πατριωτικά; Απόλυτα!!! Είναι μία εταιρεία που κυριολεκτικά υπάρχει χάρη στην εταιρική κουλτούρα των ΗΠΑ και συμπεριφέρεται όπως όλες οι μεγάλες εταιρείες αυτής της χώρας. Έφαρμόζει μια καθαρά “διεθνιστική” πολιτική που όμως βρήκε πρόσφορο έδαφος να αναπτυχθεί χάρη στον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο οι ΗΠΑ. Είναι οι μοντέρνες λεγεώνες μιας νέας pax romana. Τα οικονομικά μεγέθη έχουν τεράστια σημασία και γι αυτό μπορείτε να δείτε τέτοιου μεγέθους εταιρείες να προσλαμβάνουν υπαλλήλους από όλο τον κόσμο. Αυτό δεν όμως δεν επηρεάζει και τόσο την στρατηγική της. Μέσα στον μονεταριστικό κόσμο που ζούμε κάθε εταιρεία διατηρεί το δικαίωμα να φροντίζει τον εαυτό της και να αναπτύσσεται. Και η πολιτική έχει γίνει ένα κανονικό εργαλείο των μεγάλων επιχειρήσεων. Όμως πίσω από τις αμερικανικές εταιρείες υπάρχει και ο τρόπος που βλέπουν οι αμερικανοί τον κόσμο. Είναι μία χώρα όπου τα lobbies έχουν μια νόμιμη θέση στην άσκηση πολιτικής. Και όταν εξαπλώνονται στον κόσμο χρησιμοποιούν την κουλτούρα τους για να επιβληθούν.

Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα. Όσοι είστε δύσπιστοι, ρίξτε μια ματιά στα spreads, στο μνημόνιο και στην δουλεία που ο κόσμος των εταιρειών επέβαλλε τελικά στην Ελλάδα. Όσοι είναι πατριδολάγνοι στην μικρή μας χώρα,  οφείλουν να αφαιρέσουν τις παρωπίδες τους. Ο καινούριος κόσμος είναι χαοτικός, πολυεπίπεδος και σίγουρα οι προλετάριοί του δεν έχουν προλάβει να ενωθούν. Αυτοί που είναι “διεθνιστές” είναι οι μεγάλες εταιρείες. Εμάς τους φτωχούς θα μας ντύσουν Ελληνάρες, θα μας βάλουν να πλακωθούμε στα γήπεδα ή θα μας καθοδηγήσουν να βγάλουμε το άχτι μας στους μετανάστες. Και κάποιοι policy makers θα μας μελετούν στα άνετα γραφεία τους και θα μας πατούν κατάλληλα το κουμπιά.

Ναι έτσι είναι Κάρολε Μάρξ. Κάποιοι ενώθηκαν...Όχι όμως οι προλετάριοι...

6/1/11

Τι μπορεί να σημαίνει ένας κάδος σκουπιδιών;

Ένα βροχερό πρωινό του Νοεμβρίου αποφάσισα να πετάξω τα σκουπίδια μου στον δημοτικό κάδο της γειτονιάς. Τα είχα διαχωρίσει με άψογη οικολογική συνείδηση, μία τσάντα για τον μπλε και μία για τον γκρι κάδο. Όταν έφτασα εκεί συνάντησα ένα περιποιημένο κύριο με ένα γάντζο να ανασκαλεύει τον γκρί κάδο. Η εικόνα με ξάφνιασε, καθώς στην πόλη μου είχα συνηθίσει να βλέπω μόνο μερικούς γνωστούς ρακοσυλλέκτες γύρω από τους κάδους, που έμοιαζαν περισσότερο σαν τύποι βγαλμένοι από τα μυθιστορήματα του Βίκτορος Ουγκώ και του Καρόλου Ντίκενς. Το επόμενο διάστημα είδα και άλλους καλοντυμένους και ξυρισμένους κύριους να ψάχνουν κάδους στην πόλη μου. Και κάποια στιγμή θυμήθηκα την εικόνα του έκπτωτου πια χρηματιστή μου να αναλύει την σημασία των κάδων σκουπιδιών σε μένα τον έκπτωτο, επίσης, μέτοχο.

"Βλέπεις αυτούς τους κάδους;" μου είπε ο χρηματιστής. " Τους κατασκευάζει η εταιρεία ΚΑΔΟΠΛΕΞ, που έχει το μονοπώλιο στην αγορά . Σκέψου τις πιθανότητες κέρδους...". Και ακολούθησε μια τεχνική συζήτηση γύρω από την ΚΑΔΟΠΛΕΞ, με όρους και λεξιλόγιο που ξεφεύγει από τον σκοπό του κειμένου μου. H πρόταση του χρηματιστή μου ήταν με λίγα λόγια να επενδύσω στην εταιρεία. Για την ιστορία μόνο σας αναφέρω ότι δεν εμπιστεύτηκα τελικά τον χρηματιστή μου και την ΚΑΔΟΠΛΕΞ.

Ο χρηματιστής μου και ο κύριος με τον γάντζο γύρναγαν καιρό στην σκέψη μου. Αρχικά δεν καταλάβαινα τον συσχετισμό, το γιατί στη σκέψη μου συνδέθηκαν αυτές οι δύο εικόνες. Πέρασε κάποιος καιρός και περπατούσα πάλι στην πόλη μου ένα απόγευμα. Είδα τόσα κλειστά μαγαζιά γύρω μου. Είδα και άλλα μαγαζιά, φωτισμένα ακόμα, όμως εντελώς άδεια. Ίσως ήταν ιδέα μου από τον ανελέητο βομβαρδισμό των Μέσων (Μ.Μ.Ε), αλλά και τα πρόσωπα των ανθρώπων μου φαίνονταν κάπως σοβαρά, σα να είχαν χάσει κάπως το χαμόγελό τους. Δεν ξέρω....

Μόνο να, ο έκπτωτος χρηματιστής, υπαλληλάκος που κυνηγάει δανειολήπτες τώρα, εγώ ο έκπτωτος μέτοχος, με χαρτιά άυλα στα χέρια, χωρίς αντίκρυσμα, η αγέλαστη πόλη και ο κύριος που έψαχνε στον κάδο, όλοι μαζί, μου φάνηκε , πέφτουμε σε ένα απροσδιόριστο κενό. Κάπως ξαφνιασμένοι, ανίκανοι ακόμα να αντιδράσουμε, μια και είμαστε στην φάση που μόλις μας έχουν τραβήξει το χαλί από τα πόδια. Πασχίζοντας να βρούμε την ισορροπία μας, μην ξέροντας τι συνέπειες θα έχει η πτώση μας. Ναι ήταν μια καλή επένδυση οι κάδοι της ΚΑΔΟΠΛΕΞ. Εκεί θα πεταχτούν για να ανακυκλωθούν πολλά σκουπίδια του καταναλωτικού μας πολιτισμού. Το βλέπω τώρα...