8/10/12

Αγαπητοί αναγνώστες





   Μετακινούμε το περιεχόμενο της ιστοσελίδας μας, όπως σας έχουμε παλιότερα ανακοινώσει.  Πράγματι παρατηρούνται καθυστερήσεις, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα δικαιώσει πιστεύουμε την αναμονή.   Το παρόν blog διατηρείται για ιστορικούς λόγους, αλλά μια επιλογή από τα άρθρα του μετακομίζει στο νέο  χώρο, ταξινομημένο στην γενική κατηγορία τα παλιά. Στο καινούριο blog θα μιλήσουμε για τη ζωή, την πολιτική και την κοινωνία στους καιρούς μας.  Αργότερα θα εμπλουτίσουμε με το νέο περιεχόμενο το ανανεωμένο memorandum days.

   Σας ευχαριστούμε για την αγάπη σας.

2/7/11

Αντί επιλόγου

ΜΕΡΟΣ Δ


Λίγα λόγια ακόμα πριν την καλοκαιρινή μας περισυλλογή.  Σε προηγούμενα άρθρα επιχειρήθηκε μια σύντομη ιστορική αναδρομή στην ιστορία του ελληνικού έθνους, χρησιμοποιώντας σαν ορόσημο την άλωση της Κωνσταντινούπολης, μια ημερομηνία που αρέσει σε πολλούς σύγχρονους …Ελληναράδες.  Σκόπιμα απουσίαζε η αναφορά στην ταξική διαστρωμάτωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μια διαστρωμάτωση φεουδαρχική και αναχρονιστική.  Μια παρεμφερή οργάνωση άλλωστε ακολούθησε και η διάδοχη Οθωμανική αυτοκρατορία, που αντιμετώπισε αντικειμενικές δυσκολίες να μεταρρυθμιστεί μέχρι την θορυβώδη και αιματηρή πτώση της, στις αρχές του 20ου αιώνα.  Αλλά πιστεύω ότι καταφέραμε κατά κάποιο τρόπο να καταδείξουμε ότι η περίφημη ρήση «ανήκομεν εις την  Δύσιν»  είναι στην πραγματικότητα μια παμπάλαια στρατηγική επιλογή των ανώτερων τάξεων του Ελληνικού έθνους.  Στην σύγχρονη ιστορία μάλιστα, αυτή η στρατηγική επιλογή έχει και μια έντονη ατλαντική χροιά, κάτι που ίσως είναι θέμα ενός άλλου άρθρου. 
     Καταδείξαμε επίσης ότι τα λαϊκά στρώματα της παλιάς Αυτοκρατορίας αρνήθηκαν να ακολουθήσουν τη λογική των Παλαιολόγων. Οι λόγοι είναι ποικίλοι, αλλά ρίχνοντας μια προσεκτικότερη  ματιά , κατανοητοί από την άποψη της ιστορικής εθνικής μνήμης.  Οι Ελληνικοί πληθυσμοί είχαν από αιώνες συμβιώσει  και αλληλεπιδράσει με τους πληθυσμούς της Μέσης Ανατολής και της Μικράς Ασίας, μια αλληλεπίδραση που δεν ήταν εύκολο να απορριφθεί στην ιστορική λήθη. 
    Μερικές ακόμα παρατηρήσεις.  Όλοι μας είμαστε μπερδεμένοι στον μοντέρνο χαοτικό κόσμο, όπου τα συμφέροντα εμπλέκονται εντέχνως με τις ιδέες. Παλιά πρακτική βέβαια, μόνο που στην σημερινή κοινωνία της πληροφορίας η εμπλοκή γίνεται τερατώδης και οδηγεί εύκολα σε αλλοτρίωση. 
Τι είναι πατρίδα, τι είναι έθνος, τι είναι λαός, τι είναι ταξική συνείδηση;  Οι Δεξιοί αρέσκονται να αναφέρονται στο Έθνος οι αριστεροί στον Λαό, αλλά στην τελική απευθύνονται στο ίδιο ακροατήριο. Γιατί κανένας δεν φτιάχνει εκλογική πελατεία στο σύγχρονο κοινοβουλευτικό αντιπροσωπευτικό σύστημα στηριζόμενος σε μία μόνο τάξη. Υπάρχουν όμως μερικές απλές αλήθειες που δεν μπορούμε να αποφύγουμε. 
Πρώτον η πατρίδα είναι κάτι σαν την οικογένεια.  Την φορτώνεσαι χωρίς να ερωτηθείς.  Σε ακολουθεί επίσης σε όλη σου τη ζωή ακόμα και αν συνειδητά την απορρίψεις. Άρα λοιπόν καλό θα είναι να μην αγχωνόμαστε. Θέλετε να ονομάσετε την πατρίδα περήφανο έθνος ή λαό βασανισμένο, είναι προσωπικό σας θέμα, δημοκρατία δεν έχουμε;
Δεύτερον οι οικονομικά ισχυροί έχουν καλύτερη πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας και πληροφόρησης, το χρήμα  «μιλάει». Τους ακολουθεί επίσης και μια μεγάλη μάζα παρατρεχάμενών τους, που ο συνήθης  ρόλος τους είναι να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των αφεντικών  που τους μισθοδοτούν, μερικές φορές αδρά.
Τρίτον οι φτωχότερες μάζες που συχνά υφίστανται την βία του συστήματος έχουν σοβαρό μειονέκτημα αν δεν οργανωθούν σε κάποιο είδος κολεκτιβισμού ή ακόμα και σε συντεχνιακή λογική.  Δεν είναι απαραίτητο αυτή η αυτοοργάνωση να έχει την λογική μιας κομματικής ολιγαρχίας που οργανώνει τις μάζες για να καταλάβουν την εξουσία.  Θα μπορούσαν  να οργανώνονται και σε συντεχνιακή λογική και μην ακούτε τους πληρωμένους από το σύστημα δημοσιογράφους που καταγγέλλουν συνεχώς τις συντεχνίες για όλα τα στρεβλά της πατρίδας μας.  Ανήκουν και αυτοί οι ίδιοι σε μια επιτυχημένη συντεχνία (sic), άσχετο που τώρα  τελευταία τους έχουν στριμώξει τα αφεντικά τους, μιας και επιχειρείται μια  γενικότερη αναδιοργάνωση του συστήματος. 
Τελευταία μου παρατήρηση λοιπόν, καθώς το blog αυτό κλείνει για καλοκαιρινές διακοπές και όπως έχω παλιότερα σημειώσει, θα λειτουργήσει σε νέα μορφή στο μέλλον. Ο ατομικισμός υποχωρεί στην πατρίδα μας και έτσι πρέπει να γίνει. Τα κινήματα, οι αγανακτισμένοι, ακόμα ακόμα οι αριστοκρατικής υφής ανοιχτές επιστολές των επιχειρηματιών, καταδεικνύουν ότι η συζήτηση έχει ανοίξει και κάθε κατεργάρης σύντομα θα διαλέξει τον πάγκο του, δηλαδή θα αναγκαστεί να πάρει μια θέση.     Επίσης για άλλη μια φορά στην ιστορία αυτής της πατρίδας, που αιώνες τώρα η ηγετική της τάξη κουνάει την ουρά της σαν σκυλί στις αυλές της Δυτικής Ευρώπης, τα ευρύτερα στρώματα  δείχνουν μια ισχυρή δυσπιστία στους απόγονους των…Φράγκων. Σε αντίθεση μάλιστα με τις μετρήσεις του Ευρωβαρόμετρου που μας τοποθετούσε σταθερά τα τελευταία χρόνια  στους πιο ενθουσιώδεις υποστηριχτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανάμεσα στους λαούς της Ευρώπης. Δεν  μετρώνται όλα σε αυτή τη ζωή με στατιστικές.   Η ιστορία είναι μια σπείρα  και αυτή την περίοδο  ο κύκλος της σπείρας έχει ανοίξει, θέτοντας πανάρχαια ερωτήματα σε μοντέρνα βάση.  Τώρα γιατί σας τα λέω όλα αυτά καλοκαιριάτικα.  Μα σας το εξήγησα.  Την ιστορία σου και την πατρίδα σου, δεν μπορείς να τα αποφύγεις. Ακόμα και αν θέλεις. ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!



30/6/11

Την ιστορία την βρίσκεις πάντα μπροστά σου (γ)

 ΜΕΡΟΣ Γ

Το 334 πχ ο Μέγας Αλέξανδρος αποβιβάστηκε στην ασιατική πλευρά του Ελλήσποντου, στον λιμένα των Αχαιών, και κάρφωσε το δόρυ του στην μικρασιατική γη, εγκαινιάζοντας μια υπερχιλιετή εισβολή του Ελληνικού πολιτισμού στην Ασία.  Το 1071, χίλια τετρακόσια χρόνια μετά,  όταν ο Ρωμανός Διογένης ηττήθηκε στην Μάχη του Ματζικέρτ,  χάθηκε για πρώτη φορά μικρασιατική γη από την επιρροή του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού και το κενό γέμισαν οι Σελτζούκοι Τούρκοι που ίδρυσαν χαλιφάτο στα χαμένα εδάφη. Το αποτέλεσμα ήταν η παλιά αυτοκρατορία να στηρίζεται όλο και πιο πολύ στα ευρωπαϊκά της εδάφη και στους βαλκανικούς  πληθυσμούς.  Επίσης άρχισε να παραδίδει εμπορικά  προνόμια στις Δυτικές ναυτικές δημοκρατίες όπως η Βενετία και η Γένουα.    Μια σχέση «αγάπης και μίσους» εγκαινιάστηκε από τότε  που διαρκεί ως τις μέρες μας, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο.   Η πολιτική των Παλαιολόγων, που αναπτύξαμε στο προηγούμενο άρθρο μας, έφερε σε σύγκρουση το …χθόνιο του έθνους με τις πολιτικές επιλογές της ελίτ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε φυσικά ότι πίσω από τις θέσεις των Ενωτικών και των Ανθενωτικών κρύβονταν οικονομικά συμφέροντα, αλλά αυτό θα παρακαλούσα να το θεωρούμε ως δεδομένο, καθώς καμιά ομάδα ανθρώπων δεν συμμερίζεται για πολύ ιδέες ή ηγέτες που κρατάνε άδειο το..στομάχι.
   Η αμφίσημη και διαρκώς μεταβαλλόμενη σχέση ενωτικών και ανθενωτικών, Λατίνων και Βυζαντινών,  μπροστά στο καταθλιπτικό  κάδρο  της καταρρέουσας Βασιλεύουσας έχει δυστυχώς πολλές αντιστοιχίες με την μοντέρνα Ελλάδα του μνημονίου.  Το παρόν έντονο αίσθημα αλλαγής που υφέρπει στην Ελλάδα, στις οικογένειες, στους χώρους δουλειάς, στα καφενεία και στις παρέες, δεν θα υποχωρήσει.  Ίσα ίσα, καθώς για άλλη μια φορά ο Δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός εισβάλλει με μοντέρνα εργαλεία στην νεοελληνική πραγματικότητα, όλο και πιο πολύ θα γίνεται φανερό ότι έλαχε στην δική μας γενιά να κάνει σημαντικές επιλογές, που θα επηρεάσουν το μέλλον με τρόπο καθοριστικό.  Για όποιον έχει καθαρή ματιά και έχει μελετήσει στοιχειωδώς την ιστορία, είναι φανερό πως η ανάμιξη δεν θα σταματήσει. Η  Δυτική Ευρώπη έχει πολλαπλούς λόγους, ιστορικούς, πολιτικούς, γεωστρατηγικούς αλλά και τέλος τέλος πολιτιστικούς να αναμιγνύεται στην μικρή της επαρχία που λέγεται Ελλάδα.   Σε μια εποχή έντονης παγκοσμιοποίησης και πολυπολιτισμού, με τους Ασιατικούς λαούς να αναπτύσσονται ταχύτατα και να συσσωρεύουν πλούτο, ο παλιός, ξεπουπουλιασμένος πια,  δικέφαλος αετός  οφείλει να ανακτήσει κάτι από την παλιά του αυτοπεποίθηση και να κοιτάξει καθαρά την σύγχρονη λαϊκή του κληρονομιά που πεισματικά αφομοιώνει  Ανατολή και Δύση στην τέχνη, στον κουλτούρα,  στην γλώσσα.  Η πρώτη και σημαντικότερη κίνηση  είναι να αποβάλλουμε τον Ραγιά που  κρύβεται ακόμα μέσα μας.  Δεν έχουμε  τίποτα να χάσουμε.  Αντίθετα ένα ολόκληρο σύμπαν από πιθανότητες θα μπορούσε να αποκαλυφθεί.

27/6/11

Την ιστορία την βρίσκεις πάντα μπροστά σου (β)


Μέρος Β


     Το σύγχρονο Ελληνικό κράτος δεν θα υπήρχε στην σημερινή του μορφή χωρίς την ισχυρή παρέμβαση  των Μεγάλων Δυνάμεων του 19ου  αιώνα.  Αποτέλεσμα πεισματικού εθνικού αγώνα αλλά και μιας απίστευτης Ευρωπαϊκής διπλωματικής κινητικότητας, που κορυφώθηκαν με τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου, τον Οκτώβριο του 1827,  σε εφαρμογή της Συνθήκης του Λονδίνου του Ιούνιου του 1827.   Αργότερα δε ο Ρωσοτουρκικός Πόλεμος που έληξε με την συνθήκη της Αδριανούπολης  και η Γαλλική εκστρατευτική δύναμη στην Πελοπόννησο  επισφράγισαν τη δημιουργία του σύγχρονου Ελληνικού κράτους.
Η τελική πράξη της ίδρυσης του Ελληνικού κράτους υπογράφηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1830 με το πρωτόκολλο που έμεινε στην ιστορία σαν Πρωτόκολλο του Λονδίνου.  Αναγνωριζόταν η ίδρυση ελεύθερου  κράτους με επικράτεια νότια της νοητής γραμμής που όριζαν οι ποταμοί Αχελώος και Σπερχειός. 
Ελεύθερου; Όχι και τόσο…Το κράτος αυτό, που ξεκίνησε την ύπαρξή  του με Γερμανό βασιλιά, εμποτισμένο από την παιδεία του Γερμανικού Ιδεαλισμού, και Γαλλικό, Αγγλικό, Ρωσικό κόμμα, συνέχισε  την πορεία του με Δανό πρίγκιπα για βασιλιά από το 1863.  Σαν εθνική οντότητα διέγραψε μια εντυπωσιακή πράγματι πορεία στα 190 χρόνια της ύπαρξής του , αλλά πήρε μέρος επίσης σε μια από τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας, όπως είναι η καταστροφή της Σμύρνης και  η τεράστια σε μέγεθος  ανταλλαγή πληθυσμών,  που προηγήθηκε και ακολούθησε, με το νέο Τουρκικό κεμαλικό κράτος, που στο μεταξύ είχε εμφανιστεί σαν αποτέλεσμα της καθυστερημένης αφύπνισης της Τουρκικής εθνικής συνείδησης. 
Από το 1909 μάλιστα, με την επανάσταση στο Γουδί, που ήταν μια στρατιωτική επανάσταση με αστικά  αιτήματα, βλέπουμε στο Νεοελληνικό κράτος την ανάμιξη του στρατού ως πόλου εξουσίας, μια πραγματικότητα που θα επηρεάσει δραματικά την ιστορία του και θα λήξει με την πτώση της χούντας των Συνταγματαρχών και το δημοψήφισμα του 1974,  που οριστικοποίησε την πτώση του Βασιλικού Οίκου  των Γκλύξμπουργκ   και την ίδρυση της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, αυτής που επικρατεί μέχρι σήμερα.    Το σύντομο αυτό σημείωμα θέλει μόνο να σας υπενθυμίσει πως στα 190 χρόνια της ιστορίας του, το ελληνικό κράτος υπήρξε βασικά δορυφορικό των μεγάλων Ευρωπαϊκών δυνάμεων. Και για να το θέσω καλύτερα, το κράτος όχι ο λαός μας.

Την ιστορία την βρίσκεις πάντα μπροστά σου


ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ


Η  29η  Μαΐου του 1453 ήταν η «αποφράς ημέρα» της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τον Μωάμεθ  Β τον Πορθητή.  Ο τελευταίος αυτοκράτορας,  Ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ ο Παλαιολόγος ή Κωνσταντίνος Δραγάσης, γιός του αυτοκράτορα Μανουήλ Β' Παλαιολόγου από την Ελένη Δραγάτση (Jelena Dragaš), κόρης του Σέρβου άρχοντα των Σερρών, πολέμησε σώμα με σώμα  στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, όπου και τελικά σκοτώθηκε στη μάχη χωρίς ποτέ να βρεθεί το πτώμα του. 
   Σε όσους  παρατηρούν τους δικέφαλους αετούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας και ακούνε τις καμπάνες να χτυπάνε πένθιμα κάθε χρόνο σε ανάμνηση της Άλωσης, θα ήταν χρήσιμο να  υπενθυμίσουμε ότι η οικογένεια των Παλαιολόγων προσπάθησε πολλάκις να ζητήσει βοήθεια και προστασία από την Δύση για να σώσει την καταρρέουσα ιστορική αυτοκρατορία.  Αυτή δε ήταν μια πολιτική που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στο ορθόδοξο ποίμνιο της εποχής, αλλά επίσης και στους ορθόδοξους ιεράρχες.  Διαχειριζόμενοι την πρόδηλη  αδυναμία της εξασθενημένης αυτοκρατορίας να ανακάμψει, οι τελευταίοι Παλαιολόγοι αυτοκράτορες είδαν καθαρά την αυξανόμενη ισχύ του δυτικού κόσμου της Αναγέννησης και προσπάθησαν  να τον προσεταιριστούν.   Την χρονιά της Άλωσης στην Δυτική Ευρώπη έλαβε τέλος ο 100ετής πόλεμος ανάμεσα στην Αγγλία και στην Γαλλία.  Αυτό συνέβη στις 17 Ιουλίου του 1453, στη μάχη του Καστιγιόν.  Η Δυτική Ευρώπη επούλωνε τις πληγές της και  ορισμένα βασίλεια της εποχής, προετοιμάζονταν ήδη για την ανακάλυψη νέων δρόμων εμπορίου, καθώς η κατάληψη του αρχαίου εμπορικού δρόμου του Μεταξιού από τους Οθωμανούς Τούρκους τους περιόριζε τα κέρδη. 
Λίγο πριν, το 1431, εκτελέστηκε στη Ρουέν η πρωτεργάτρια  του Γαλλικού εθνικισμού, Ιωάννα της Λωρραίνης, που οι νίκες της ξύπνησαν τα εθνικά αισθήματα των Γάλλων και οδήγησαν στην πρώτη ουσιαστικά συγκρότηση εθνικού στρατού στη Γαλλία και στην τελική νίκη αργότερα εναντίων των Άγγλων εισβολέων. Η λήξη του εκατονταετούς πολέμου και η Άλωση της Κωνσταντινούπολης,  θεωρούνται από πολλούς ιστορικούς τα ορόσημα που σηματοδότησαν  το οριστικό τέλος της φεουδαρχικής εποχής.  Το 1439 επίσης ,στην Φεράρα της Φλωρεντίας, με την συμμετοχή πολυμελούς βυζαντινής αντιπροσωπείας,  συνεχίστηκε η από το 1431 συγκληθήσα οικουμενική σύνοδος,  η οποία έληξε με την ψήφιση του διατάγματος Latenteur Coeli, Ας Αγαλλιάσουν οι Ουρανοί.  Με το διάταγμα αυτό επικυρώθηκε η υποταγή του Ορθόδοξου Πατριαρχείου στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.  Η Ένωση αυτή των εκκλησιών υπογράφτηκε  από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ιωάννη Η' Παλαιολόγο, ενώ στη σύνοδο ήταν παρών και ο πρώτος πατριάρχης της Υπόδουλης αργότερα Βασιλεύουσας, Γεώργιος ( Γεννάδιος) Σχολάριος.  Α με την ευκαιρία, που αποσύρθηκε ο Σχολάριος όταν παραιτήθηκε από τον Πατριαρχικό θρόνο;  Το βρήκατε!  Στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου….
   Η αλήθεια είναι βέβαια ότι οι Δυτικοί έκαναν  προσπάθειες να ανακόψουν τον Οθωμανικό επεκτατισμό. Το 1389 στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου,  μετέπειτα το 1396  , υπό την ηγεσία του Ούγγρου μονάρχη Σιγισμούνδου,  στην Νικόπολη της σημερινής  Βουλγαρίας, όπου 100.000 σταυροφόροι ηττήθηκαν από τον Οθωμανικό στρατό του Βαγιαζήτ, το 1444 στην Βάρνα της Βουλγαρίας πάλι ένας συνασπισμένος βαλκανικός και κεντροευρωπαϊκός στρατός,  ηττήθηκε και κατεσφάγη από τις δυνάμεις του σουλτάνου, Μουράτ του Β’.  Και ας μην ξεχνάμε ότι 130  χρόνια αργότερα,  το 1529, οι Οθωμανοί έφτασαν έξω από τα τείχη της Βιέννης, κατά την πρώτη της πολιορκία.  Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η ιστορία έχει και μια άλλη ανάγνωση.  Υπάρχουν αναφορές που λένε ότι οι Βυζαντινοί δεν βοήθησαν αυτές τις εκστρατείες εναντίων των Οθωμανών, των οποίων όμως ήταν ήδη φόρου υποτελείς.  Ας λάβουμε υπ όψιν την στάση της βυζαντινής διπλωματίας της εποχής που έκλεινε το μάτι πότε στην Ανατολή και πότε στη Δύση, προσπαθώντας να επιβιώσει ανάμεσα στις αντίρροπες δυνάμεις. 
   Την υποταγή  στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία πότε δεν την δέχτηκε ο λαός της πληγωμένης αυτοκρατορίας, όπως και ο ορθόδοξος κλήρος. Όλοι θυμόντουσαν το τραγικό προηγούμενο της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, το 1204, όπως και τον  διαμελισμό της αυτοκρατορίας που ακολούθησε.   Έτσι η θρυλική Άλωση συντελέστηκε κάτω από την ηγεσία ενός αυτοκράτορα που είχε δεχτεί την ένωση των Εκκλησιών  και κοινωνήσει  Θεία Ευχαριστία από τα χέρια Έλληνα μεν, καθολικού δε καρδινάλιου,  Του Αρχιεπίσκοπου Κίεβου Ισίδωρου. 
    Όμως η καθαρή θυσία του τελευταίου βυζαντινού αυτοκράτορα ξέπλυνε στα μάτια του υπόδουλου πλέον λαού την προδοσία της συμμαχίας με τους Παπικούς καρδινάλιους.  Μια συμμαχία που δεν απέφερε την αναμενόμενη βοήθεια  και προκάλεσε άλλη μία διχόνοια τα κρίσιμα χρόνια πριν την τελική πολιορκία της Πόλης.  Από κει και πέρα, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έγινε ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς των λαϊκών θρύλων που θα σηκωθεί με πρόσταγμα Αγγέλων από τον κρυφό τάφο του και θα διώξει τους Τούρκους μέχρι την Κόκκινη Μηλιά…
    Αλλά η ιστορία δεν εξελίχθηκε σύμφωνα με τους λαϊκούς θρύλους.  Δεν είμαστε άλλωστε και τόσο σίγουροι  ότι η Μεσαιωνική Βυζαντινή αυτοκρατορία θα κατάφερνε να μεταρρυθμιστεί αρκετά ώστε να γίνει ένα σύγχρονο εθνικό κράτος. Όμως  χίλια χρόνια και συνεχούς σχεδόν ύπαρξης, της δίνουν το δικαίωμα να διεκδικήσει μια χρυσή σελίδα στην ιστορία σαν μία από τις μακροβιότερες κρατικές δομές στην ανθρώπινη ιστορία.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ